Veel water

Door het vele regenen is het water in de rivieren behoorlijk gestegen. Net als een jaar geleden lopen de uiterwaarden daardoor vol met water. Niet erg, want daar zijn ze voor. Wel lastig voor de dieren; ze moeten een veilig heenkomen zien te vinden. Maar omdat het geleidelijk gaat, lukt dit meestal wel. Bovendien zijn er veel dieren die goed kunnen zwemmen als het moet, zoals de haas, de vos of een ree. Bevers uiteraard ook, maar hun burchten lopen dan soms onder water, waardoor er tijdelijk op een soort vlotje rondgedobberd wordt. Dit kon ik vorig jaar mooi vastleggen met de drijfhut.
Dit jaar is het water nog een stuk minder hoog dan vorig jaar. Vandaag begon het wat mistig en dat beidt vaak mooie foto mogelijkheden. Het water wordt rustig en de bomen in het water gaan fraai spiegelen, zoals deze 'spiegelwilgen' die ik vandaag vastlegde.

Gemier en stemmen

De groene specht is een notoire miereneter. Dit is algemeen bekend, maar zie hem of haar er maar eens op te betrappen. Dat valt niet mee, want deze alerte vogel lacht je meestal uit als je dit probeert te zien, laat staan vast te leggen. Daarom waren we erg blij dat de groene specht onze boshut een paar weken geleden met een bezoekje vereerde. Helaas (voor mij dan) was dit bij mijn fotomaat Koos Dansen, dus ik had hem niet voor de lens.
Toen gisteren een groene schim naar rechts vloog ging mijn hart sneller kloppen. En ja hoor, even later landde mevrouw groene specht op de grond en ging fanatiek op zoek naar mieren in de grond. Verbazingwekkend hoe makkelijk ze ze naar boven tovert. En dat in deze tijd van het jaar! Op een reeks foto's die ik kon maken stonden er verschillende op. Wat een mooi beest is het toch. En zeker als zij zo ongestoord haar gang kan gaan. Vanachter de eenrichtingsruit genoot ik en klikte er vrolijk op los. Ook dat horen ze veel minder van achter de ruit, dus weer een voordeel. Nu alleen nog iets zien te vinden voor het beslaan van de ruit.
Ook kwam er een paartje boomkruipers langs op zoek naar voedsel. Ze komen niet op het lokvoer af, dus met deze vogels moet je gewoon mazzel hebben dat ze een keer komen buurten. In de 3 jaar dat we de boshut nu hebben is dat nog maar een paar keer gebeurd.

Nog iets anders. Deze week kwam ik erachter dat een door mij ingestuurde foto in bij de finalisten hoort van de Belgische natuurfotowedstrijd van Argus. Je kunt er ook op stemmen (voor de publieksprijs). Hier de link: http://www.argusfotowedstrijd.be/NL/processen/stemproces/stemmen/beelden_selecteren (voor als je de behoefte niet kan onderdrukken...). Het gaat om de tweede foto bij de categorie 'bos in de kijker'.

Mist

Afgelopen week werden we getrakteerd op een aantal dagen met veel mist. Toen ik tegen iemand zei dat ik veel op pad was geweest, werd ik vreemd aangekeken. Met mist foto's maken? Dan zie je toch niets? Nou, dat valt wel mee, gaf ik aan. Je kunt juist laten zien wat je wilt zien. Zeker in het bos helpt mist je ontzettend om storende elementen letterlijk naar de achtergrond te krijgen. Daarnaast geeft mist het bos ook iets mysterieus. Dus met mist op pad is zeker aan te raden. Ik krijg er niet snel genoeg van. Hier een aantal foto's die ik de afgelopen week heb kunnen maken. Bij de bovenste foto heb ik tijdens het afdrukken een beetje uitgezoomd.

Lost in a dream

Om deze sombere dag ben ik door mijn hertenbronstfoto's gelopen van dit jaar. En dat voelt een beetje als terugkijken op een droom. Geen enge droom, maar een hele mooie! Deze bronst heb ik 3 dagen letterlijk tussen de herten gezeten. Er zaten bijna 10 herten om me heen, die allemaal de hindes wilden veroveren. Voor mij hadden ze bijna geen oog meer, en ik zat onder een vliegden te genieten en te klikken.
Ik heb zoveel goede foto's kunnen maken, dat het me wel een dagje heeft gekost om alles uit te werken. Om het toch te kunnen tonen heb ik een compilatie gemaakt die je via deze link kunt bekijken.
Of het volgend jaar weer zo goed wordt weet ik niet, want dit was denk ik een vrij unieke ervaring.

Herfst in de Ardennen

Vandaag ben ik een dagje naar de Ardennen gegaan om daar de herfstkleuren vast te leggen. Het valt me op dat de herfstkleuren maar 1-2 weken op zijn best zijn en dat is rond deze tijd.
In de Ardennen lopen er verschillende mooie riviertjes door fraaie bossen. De Hoegne is er 1 van. Vanaf de Hoge Venen (ongeveer 600m hoog) loopt dit riviertje door een sprookjesachtig mooi bos naar beneden. Het riviertje is niet al te diep, dus met laarzen aan is het goed mogelijk om op verschillende plekken over te steken, of in de rivier te gaan staan voor een betere compositie.
Tijdens deze ochtend heb ik veel gebruik gemaakt van een polarisatiefilter om de herfstkleuren nog net wat meer aan te zetten.
Hier een tweetal foto's van deze morgen.

Spiegelend glas

Nu de winter in zicht komt is het ook weer een goede tijd om af en toe in de boshut te zitten om vogels te fotograferen. Ik had al langer het plan in het hoofd om te gaan werken met een stuk spiegelend glas, dat wil zeggen van 1 kant spiegelend. De vogels zien dat van buiten naar binnen vrijwel niets. Aan de andere kant zit je in een soort omgekeerde etalage. Je ziet door een redelijk groot ruitje alles voor je gebeuren. En ik moet zeggen, het is een bijzondere ervaring. Je zit lekker comfortabel en je kunt gewoon door het glas heen fotograferen (zie je niets van op de foto's). En nu maar hopen dat de vogels blijven komen. We hopen nog altijd op de wat ongewonere soorten als sperwer of goudvink. Door het glas merken ze ons totaal niet op en dat biedt wellicht nieuwe kansen.

Tegendraads burlen

De burlgekte heeft in Nederland grootse vormen aangenomen. Terwijl ik dit typ staan er al weer een paar honderd mensen te wachten op de Wildbaanweg in het park de Hoge Veluwe. Elke middag worden er appeltjes gevoerd en zo tegen een uur of 6 komen de dames uit het bos gehobbeld gevolgd door enkele hitsige heren. Een mooi spektakel dat je goed kan zien vanaf de weg. De herten trekken zich weinig meer aan van de vele telelenzen die als geweren op ze gericht staan. De meeste fotografen blijven volharden in het dragen van camouflagekledij wat enigszins kolderiek aandoet. Ook als je er staat als Pipo de clown is de verleiding van sappige appeltjes te groot.
Het is een prima plek om het burlfeest van dichtbij te bekijken, maar toch is het niet mijn 'cup of tea'.
Natuurbeleving is voor mij meer iets van rust en niemand om je heen. Bovendien kom je op zo'n plek maar zelden thuis met een unieke foto. Daarom toch maar naar andere plekken. Dat valt niet mee, want in de 'vrije wildbaan' (interessant woord voor overig bos) is het langer zoeken en kunnen ze overal zitten. Maar dit jaar sinds een paar jaar weer een paar succesvolle ochtenden gehad. Zittend onder een vliegden speelde er zich een uitgebreid schouwspel voor mijn neus af. Wel 10 hitsige mannen en te weinig gewillige vrouwtjes voerden het stuk op. Een recept voor problemen natuurlijk en dan liepen de vrouwtjes ook nog regelmatig over van de ene heer naar de andere.
Iedere zichzelf respecterende edelhertman weet wat hem dan te doen staat: knokken. Je hebt dat onhandige gewei immers niet voor niets gekregen! Oog voor de omgeving hadden ze niet meer, dus ik zat erbij en keer ernaar. Gelukkig ben ik in de drukte niet vergeten wat foto's te maken.
Bij het eerste beeld heb ik een tegendraadse compositie gekozen. Eigenlijk moet er meer ruimte zijn in de kijkrichting, maar op de 1 of andere manier vond ik dit toch iets meer hebben.
Een symbolische foto voor hoe ik graag de bronst beleef, een beetje tegendraads. En het liefst alleen...