Natuurfotografie met Bendiks

Veel water

2012-01-10T19:01:00.004+01:00

Door het vele regenen is het water in de rivieren behoorlijk gestegen. Net als een jaar geleden lopen de uiterwaarden daardoor vol met water. Niet erg, want daar zijn ze voor. Wel lastig voor de dieren; ze moeten een veilig heenkomen zien te vinden. Maar omdat het geleidelijk gaat, lukt dit meestal wel. Bovendien zijn er veel dieren die goed kunnen zwemmen als het moet, zoals de haas, de vos of een ree. Bevers uiteraard ook, maar hun burchten lopen dan soms onder water, waardoor er tijdelijk op een soort vlotje rondgedobberd wordt. Dit kon ik vorig jaar mooi vastleggen met de drijfhut.
Dit jaar is het water nog een stuk minder hoog dan vorig jaar. Vandaag begon het wat mistig en dat beidt vaak mooie foto mogelijkheden. Het water wordt rustig en de bomen in het water gaan fraai spiegelen, zoals deze 'spiegelwilgen' die ik vandaag vastlegde.

Gemier en stemmen

2011-12-20T22:17:00.004+01:00

De groene specht is een notoire miereneter. Dit is algemeen bekend, maar zie hem of haar er maar eens op te betrappen. Dat valt niet mee, want deze alerte vogel lacht je meestal uit als je dit probeert te zien, laat staan vast te leggen. Daarom waren we erg blij dat de groene specht onze boshut een paar weken geleden met een bezoekje vereerde. Helaas (voor mij dan) was dit bij mijn fotomaat Koos Dansen, dus ik had hem niet voor de lens.
Toen gisteren een groene schim naar rechts vloog ging mijn hart sneller kloppen. En ja hoor, even later landde mevrouw groene specht op de grond en ging fanatiek op zoek naar mieren in de grond. Verbazingwekkend hoe makkelijk ze ze naar boven tovert. En dat in deze tijd van het jaar! Op een reeks foto's die ik kon maken stonden er verschillende op. Wat een mooi beest is het toch. En zeker als zij zo ongestoord haar gang kan gaan. Vanachter de eenrichtingsruit genoot ik en klikte er vrolijk op los. Ook dat horen ze veel minder van achter de ruit, dus weer een voordeel. Nu alleen nog iets zien te vinden voor het beslaan van de ruit.
Ook kwam er een paartje boomkruipers langs op zoek naar voedsel. Ze komen niet op het lokvoer af, dus met deze vogels moet je gewoon mazzel hebben dat ze een keer komen buurten. In de 3 jaar dat we de boshut nu hebben is dat nog maar een paar keer gebeurd.

Nog iets anders. Deze week kwam ik erachter dat een door mij ingestuurde foto in bij de finalisten hoort van de Belgische natuurfotowedstrijd van Argus. Je kunt er ook op stemmen (voor de publieksprijs). Hier de link: http://www.argusfotowedstrijd.be/NL/processen/stemproces/stemmen/beelden_selecteren (voor als je de behoefte niet kan onderdrukken...). Het gaat om de tweede foto bij de categorie 'bos in de kijker'.

Mist

2011-11-27T15:39:00.007+01:00

Afgelopen week werden we getrakteerd op een aantal dagen met veel mist. Toen ik tegen iemand zei dat ik veel op pad was geweest, werd ik vreemd aangekeken. Met mist foto's maken? Dan zie je toch niets? Nou, dat valt wel mee, gaf ik aan. Je kunt juist laten zien wat je wilt zien. Zeker in het bos helpt mist je ontzettend om storende elementen letterlijk naar de achtergrond te krijgen. Daarnaast geeft mist het bos ook iets mysterieus. Dus met mist op pad is zeker aan te raden. Ik krijg er niet snel genoeg van. Hier een aantal foto's die ik de afgelopen week heb kunnen maken. Bij de bovenste foto heb ik tijdens het afdrukken een beetje uitgezoomd.

Lost in a dream

2011-11-07T19:00:00.003+01:00

Om deze sombere dag ben ik door mijn hertenbronstfoto's gelopen van dit jaar. En dat voelt een beetje als terugkijken op een droom. Geen enge droom, maar een hele mooie! Deze bronst heb ik 3 dagen letterlijk tussen de herten gezeten. Er zaten bijna 10 herten om me heen, die allemaal de hindes wilden veroveren. Voor mij hadden ze bijna geen oog meer, en ik zat onder een vliegden te genieten en te klikken.
Ik heb zoveel goede foto's kunnen maken, dat het me wel een dagje heeft gekost om alles uit te werken. Om het toch te kunnen tonen heb ik een compilatie gemaakt die je via deze link kunt bekijken.
Of het volgend jaar weer zo goed wordt weet ik niet, want dit was denk ik een vrij unieke ervaring.

Herfst in de Ardennen

2011-10-31T21:23:00.005+01:00

Vandaag ben ik een dagje naar de Ardennen gegaan om daar de herfstkleuren vast te leggen. Het valt me op dat de herfstkleuren maar 1-2 weken op zijn best zijn en dat is rond deze tijd.
In de Ardennen lopen er verschillende mooie riviertjes door fraaie bossen. De Hoegne is er 1 van. Vanaf de Hoge Venen (ongeveer 600m hoog) loopt dit riviertje door een sprookjesachtig mooi bos naar beneden. Het riviertje is niet al te diep, dus met laarzen aan is het goed mogelijk om op verschillende plekken over te steken, of in de rivier te gaan staan voor een betere compositie.
Tijdens deze ochtend heb ik veel gebruik gemaakt van een polarisatiefilter om de herfstkleuren nog net wat meer aan te zetten.
Hier een tweetal foto's van deze morgen.

Spiegelend glas

2011-10-25T14:18:00.003+02:00

Nu de winter in zicht komt is het ook weer een goede tijd om af en toe in de boshut te zitten om vogels te fotograferen. Ik had al langer het plan in het hoofd om te gaan werken met een stuk spiegelend glas, dat wil zeggen van 1 kant spiegelend. De vogels zien dat van buiten naar binnen vrijwel niets. Aan de andere kant zit je in een soort omgekeerde etalage. Je ziet door een redelijk groot ruitje alles voor je gebeuren. En ik moet zeggen, het is een bijzondere ervaring. Je zit lekker comfortabel en je kunt gewoon door het glas heen fotograferen (zie je niets van op de foto's). En nu maar hopen dat de vogels blijven komen. We hopen nog altijd op de wat ongewonere soorten als sperwer of goudvink. Door het glas merken ze ons totaal niet op en dat biedt wellicht nieuwe kansen.

Tegendraads burlen

2011-09-27T16:37:00.008+02:00

De burlgekte heeft in Nederland grootse vormen aangenomen. Terwijl ik dit typ staan er al weer een paar honderd mensen te wachten op de Wildbaanweg in het park de Hoge Veluwe. Elke middag worden er appeltjes gevoerd en zo tegen een uur of 6 komen de dames uit het bos gehobbeld gevolgd door enkele hitsige heren. Een mooi spektakel dat je goed kan zien vanaf de weg. De herten trekken zich weinig meer aan van de vele telelenzen die als geweren op ze gericht staan. De meeste fotografen blijven volharden in het dragen van camouflagekledij wat enigszins kolderiek aandoet. Ook als je er staat als Pipo de clown is de verleiding van sappige appeltjes te groot.
Het is een prima plek om het burlfeest van dichtbij te bekijken, maar toch is het niet mijn 'cup of tea'.
Natuurbeleving is voor mij meer iets van rust en niemand om je heen. Bovendien kom je op zo'n plek maar zelden thuis met een unieke foto. Daarom toch maar naar andere plekken. Dat valt niet mee, want in de 'vrije wildbaan' (interessant woord voor overig bos) is het langer zoeken en kunnen ze overal zitten. Maar dit jaar sinds een paar jaar weer een paar succesvolle ochtenden gehad. Zittend onder een vliegden speelde er zich een uitgebreid schouwspel voor mijn neus af. Wel 10 hitsige mannen en te weinig gewillige vrouwtjes voerden het stuk op. Een recept voor problemen natuurlijk en dan liepen de vrouwtjes ook nog regelmatig over van de ene heer naar de andere.
Iedere zichzelf respecterende edelhertman weet wat hem dan te doen staat: knokken. Je hebt dat onhandige gewei immers niet voor niets gekregen! Oog voor de omgeving hadden ze niet meer, dus ik zat erbij en keer ernaar. Gelukkig ben ik in de drukte niet vergeten wat foto's te maken.
Bij het eerste beeld heb ik een tegendraadse compositie gekozen. Eigenlijk moet er meer ruimte zijn in de kijkrichting, maar op de 1 of andere manier vond ik dit toch iets meer hebben.
Een symbolische foto voor hoe ik graag de bronst beleef, een beetje tegendraads. En het liefst alleen...

Tweede prijs Roots fotowedstrijd

2011-09-05T21:02:00.004+02:00

Sinds een paar weken heet het blad Grasduinen 'Roots'. Daar moeten we natuurlijk nog een beetje aan wennen, maar de redactie heeft wel beloofd dat de jaarlijkse natuurfotowedstrijd gehandhaafd blijft.
Een paar weken geleden kreeg ik een mail dat ik bij de winnaars zat. Dat was uiteraard een aangename verrassing, maar ik had eerlijk gezegd nog geen idee met welke foto. Sterker nog, ik moest eerst weer nadenken welke ik ook alweer had ingestuurd. De inzenddatum is namelijk al ergens in maart geweest en intussen heb ik natuurlijk al weer veel nieuwe foto's gemaakt.
Maar toen vorige week de Roots agenda in de winkels lag, werd er al iets meer duidelijk. Het moest gaan om een foto van een groenpootruiter, een rosse woelmuis of een foto van het ijsmeer van Jökulsárlón op IJsland. Ik vermoedde zelf de foto van het ijsmeer en dat bleek te kloppen. In de agenda komt deze foto niet zo mooi uit (te klein en de strepen van de andere bladzijde drukken door), maar ik moet zeggen dat de uitvergrote foto die op de expositie hangt er fraai uitziet.
Tijdens de uitreiking bleek dat de foto van het ijsmeer een tweede plaats heeft behaald in de categorie 'landschappen'. En daar ben ik natuurlijk best trots op. Mijn foto eindigde achter een foto gemaakt door Bart Heirweg, dus daar schaam ik me niet voor!
De foto's zijn de komende maanden te bewonderen in kasteel Woerden. Dus als je daar in de buurt bent, neem dan eens een kijkje. Overigens is daar ook een mooie expositie om aandacht te vragen voor de bescherming van weidevogels. En dat is hard nodig, want het gaat niet goed met onze weidevogels.
Bij deze nog een keer de foto van het ijsmeer en een foto gemaakt door mijn dochter Dieke tijdens de prijsuitreiking.

Lastig kiezen

2011-08-22T14:18:00.006+02:00

Fotograferen is keuzes maken. Bij landschapsfotografie gaat het om de juiste plaats, maar vooral ook de juiste tijd. Niet teveel in een keer willen, maar lekker rustig de tijd nemen loont vaak de moeite. Elke keer moet ik leren dat ik niet denk dat het licht of de situatie een eindje verderop misschien nog net iets mooier is, maar proberen het beste uit de gekozen plek te halen. Deze plek had ik al wat langer op het oog. De vrijstaande boom in combinatie met de rivier de IJssel spreken me aan. Veel mensen kunnen dit beeld zien, al ze tenminste niet vergeten op weg naar hun werk of de IKEA even opzij te kijken. De meeste mensen doen dat volgens mij niet, want het viel me op dat ze eerst even keken wat ik nu eigenlijk aan het fotograferen was. Wellicht dachten ze dat er net een bruine beer door de uitwaarden zou lopen...
Dus terwijl het verkeer van de A12 voorbij raasde op weg naar het werk, genoot ik van een fraaie zonsopkomst. Bij het uitwerken van de foto's probeer ik er altijd behoorlijk wat weg te gooien, maar dat viel dit keer niet mee. Veel foto's hebben weer hun eigen sfeer. Deze plek vroeg ook weer om panorama uitsnedes. Hier volgen er een paar.

Overlijdensbericht

2011-08-09T19:23:00.002+02:00

Met verslagenheid delen wij u mee dat vandaag van ons is heengegaan:

Canon 5d markii

Heteren, 8 okt 2010 Egmond, 14 juli 2011

In haar korte, maar turbulente leven wist zij mij te raken met sfeervolle en ontroerende beelden. Een val in het water van de Noordzee werd haar fataal. Als eerbetoon hier het laatste beeld wat ik van haar ontving. Rust in vrede.

Om haar verder lijden te besparen zal het afscheid in kleine kring plaatsvinden:
Ik machtig Tech Repair B.V. om het toestel te vernietigen. Ik zie af van de prijsopgave.

Kluten

2011-07-12T11:45:00.003+02:00

Behoed mij als de appel van uw oog, verberg mij in de schaduw van uw vleugels (Ps. 18:8)

Deze week kreeg ik een tip van een vriend (bedankt, Nico!) dat er een aantal kluten gebroed hebben in een plasje bij mij in de buurt. Deze wilde in natuurlijk wel fotograferen en dan het liefst vanaf de drijfhut. Je kunt dan dichtbij komen, zonder ze al teveel te storen.
Op de een of andere manier hebben kluten iets sierlijks. Zelfs de jongen doen erg hun best om gracieus door het water te waden. Aan de andere kant zijn de ouders behoorlijk fel tegen indringers. Alle vogels die te dicht in de buurt kwamen werden steevast weggejaagd, zelfs nijlganzen en bergeenden! Alleen mijn drijfhut werd gedoogd. Blijkbaar konden ze niet zoveel met deze ufo (unidentief floating object) en lieten ze me rustig mijn gang gaan. Dus kon ik eindeloos genieten van deze mooie vogels. Het was aandoenlijk om te zien hoe de jonge kluut met regelmaat naar moeder toeging om een beetje op te warmen onder haar vleugels. Moeder ging door haar knieën zodat het jong goed onder haar vleugels kon kruipen. Over zorg gesproken!

Gebadder in het bos

2011-06-07T14:56:00.004+02:00

De laatste weken heb ik weer de nodige uurtjes doorgebracht in ons boshutje. Er zitten redelijk wat vogels en met het warme weer komen ze graag even badderen. Ook zit er een familie specht. Erg vermakelijk om te zien hoe de jonge spechten gevoerd worden door de ouders. Dit gebeurt allemaal een metertje of 4 voor ons hutje. Omdat ze telkens weer terug komen kreeg ik goed de gelegenheid om ze vast te leggen en de setting zo te arrangeren totdat het precies naar mijn zin was.
Ondertussen ook druk bezig geweest om mijn Toscaanse foto's uit te werken. Een hele klus, want ik heb heel wat mooie momenten kunnen vastleggen. Hier een voorbeeldje. Voor meer materiaal kun je terecht op mijn fotogalerij onder Toscane.

Stervende das

2011-05-16T10:35:00.003+02:00

Dit weekend was ik in een gebiedje waar veel dassen voorkomen. In de hoop er één te kunnen zien, ging ik er 's avonds heen. Het vinden van de sporen was niet moeilijk. Overal liepen paadjes, maar ik wist nog niet zeker of het van dassen was. Daarom maar eens een tijd posten op een vast plekje langs een weiland. Toen hoorde ik een hoop gerommel tussen de hoge brandnetels. Maar door de hoge vegetatie kon ik niets zien! Dus maar even afwachten of hij of zij tevoorschijn wilde komen. Maar je raadt het al, dat gebeurde niet. Rustig zittend zag ik opeens in mijn ooghoek een das een eindje verderop snel een stuk weiland oversteken. Duidelijk te herkennen aan de zwart-witte koptekening. Dus ze zitten er toch! Hoopvol liep ik even later naar de bewuste plek, maar het beestje liet zich niet meer zien. Omdat het ook al bijna donker was geworden, besloot ik terug te gaan richting huis. Ik keek nog even bij een plasje en schrok me toen een hoedje. Op nog geen twee meter afstand lag een das op de grond, die zich platdrukte tegen de grond. Het beestje leek wel dood, maar ik kon duidelijk de ademhaling waarnemen. Hmm, vreemd, normaal zou hij of zij zeker gevlucht zijn. Ik probeerde contact te krijgen en tikte voorzichtig met mijn statiefpoot tegen het beestje. Het stond op en waggelde in een soort dronken toestand een klein stukje verder, om vervolgens weer neer te vallen. Dat was duidelijk niet in de haak. Ik besloot om het beestje verder maar met rust te laten, en de volgende ochtend te kijken of ze (ze had een rijtje tepels) er nog was. De volgende ochtend vond ik haar inderdaad op dezelfde plek terug, half liggend in het water en helaas dood. Ik heb haar opgepakt en een eindje verder neergelegd in het gras. Toch raar, wat is de doodsoorzaak en heeft ze misschien nog jongen die gevoed moeten worden? Om die reden heb ik ook de beheerder van het gebied ingelicht en hij zou polshoogte gaan nemen. Misschien krijgt dit bericht dus nog een vervolg.

Toscane

2011-04-22T14:28:00.002+02:00

De komende twee weken ben ik met vakantie in Toscane. We hebben een plekje uitgezocht vlakbij Val d'Orcia, en laat dat nu net een van de mooiste plekjes zijn voor landschapsfotografie. Daar ga ik me de komende weken op richten. Maar foto's van mooie stadjes ga ik ook niet uit de weg. Er schijnen er genoeg te zijn, dus ik zal me niet snel vervelen.
En o ja, ook nog een beetje genieten van het rijke Italiaanse leven met lekkere kaasjes, pasta's, pizza's en wijnen. Het kan slechter... Tot over een week of twee.

Appelvink en fotoworkshops

2011-04-12T11:38:00.002+02:00

De appelvink is een trouwe bezoeker van ons boshutje in de maand april. Meestal komen ze als paartje. De man is het mooist (sorry dames). De leigrijze snavel gecombineerd met de prachtige oranje tinten maakt hem wat mij betreft tot een plaatje. Daar krijg je niet snel genoeg van.
Binnenkort ga ik ook een aantal workshops geven waar je je voor kan aanmelden via www.natuurfotoworkshop.nl.
De nadruk zal liggen op landschapsfotografie en de locatie is het mooie heidegebied van Laag Wolfheze. Je kunt je opgeven via www.natuurfotoworkshop.nl.

Heikikkers

2011-03-22T22:53:00.003+01:00

Op de eerste lentedag heb ik me vermaakt met het fotograferen van heikikkers en padden. Het was prachtig weer en deze amfibieën waren behoorlijk actief. Kikkers fotograferen valt niet mee. Niet zozeer om ze te ontdekken, maar meer om ze te fotograferen. Zoals jullie misschien weten ben ik een liefhebber van het lage standpunt en om kikkers in de ogen te kunnen kijken, moet je je verlagen tot hun lage en doorgaans zeer natte niveau. En hoe houd je het dan droog, of eigenlijk belangrijker, warm? Gelukkig bezit ik een waadpak van neopreen, waar je droog en warm in blijft. Dit geeft me de mogelijkheid om gewoon in het water te gaan zitten. Gecombineerd met een statief dat bijna plat kan, een balhoofd met een schommelstand en een hoekzoeker lukt het me dan om redelijk comfortabel de kikkers in de ogen te kijken. En dan gaat er een wereld voor je open. Wat een prachtige ogen hebben die beesten toch. Dit geldt zowel voor de kikkers als voor de padden.
De heikikker is overigens een speciaal soort kikker die in de paartijd (maar een weekje per jaar) helemaal blauw kleurt. De mannetje worden opgewonden blauw (een keer wat anders). Helaas waren ze in dit vennetje niet heel erg blauw, maar ze lieten zich wel mooi vastleggen.

IJsland

2011-03-14T18:20:00.003+01:00

Het is een tijdje stil geweest op deze blog. Na mijn reis in IJsland ging het leven weer volop verder, en het kostte me behoorlijk wat tijd om de foto's uit te werken. Maar inmiddels staan de foto's van de reis die ik samen met mijn vader maakte op mijn site: http://www.bendiks.nl/galerie_ijsland_winter2011.html.
Het was een mooie reis. IJsland blijft imposant en indrukwekkend. Jammer genoeg hadden we niet al te winters weer en liet het noorderlicht zich niet zien, maar toch heb ik genoeg mooie landschapsfoto's kunnen maken.
Nu heb ik in elk geval nog een reden om nog eens te gaan...

Alles klopt en toch klopt het niet

2011-02-01T08:48:00.005+01:00

Gisteren weer een tijdje in de boshut gezeten. In de hooop dat de kuifmees zich nog een keer mooi liet vastleggen. De kuifmees kwam wel regelmatig, maar scharrelde veel over de grond en daar kon ik niet zo veel mee. Het weer was vrij grauwig, dus snelle sluitertijden zaten er niet. Wat wel een voordeel is van bewolkt weer, dat als een vogel even voldoende stilzit, de kleuren wel heel mooi belicht worden. Probleem van de zon is vaak dat de contrasten veel te extreem worden. Op zo'n dag als gisteren blijven de kleuren mooi zacht.
Dat leverde weer een aantal 'perfecte' foto's op van de vaste stamgasten. Foto's waar alles aan lijkt te kloppen en die bijna zonder nabewerking helemaal goed zijn. Technisch dan, want voor mij missen deze foto's toch wat spanning. Het zijn mooie registratieplaten, maar ook niet meer dan dat. Ik wil graag op zoek naar meer spanning in een foto. Qua licht, of qua actie, of misschien door de compositie of het gedrag van de vogel. Kortom, er moet meer verhaal in een foto zitten. Dat is natuurlijk lastig, maar misschien moeten we de boshut ook eens wat gaan herschikken, zodat we wat meer kunnen gaan werken met tegenlicht of op andere manieren kunnen expirimenteren.

Eindelijk

2011-01-25T16:57:00.002+01:00

Bij de boshut wachten we al ruim 2 jaar totdat er eens een kuifmees op bezoek komt. Dit sierlijke vogeltje liet zich regelmatig horen. Een lieflijk soort rateltje, dat helemaal bij deze vogel past. Het leek wel alsof ze ons aan het uitlachen waren! Maar op het voer wilden ze maar niet afkomen.
Uiteindelijk werd ons lange wachten beloond. Vandaag kwamen ze vaak op het voer af, en daardoor kreeg ik volop mogelijkheden om ze vast te leggen. Zoals gezegd een erg mooi vogeltje. Mooie bruine tinten, sierlijke kuif en fraai rode oogjes. Het geheel wordt afgemaakt met een typisch soort blauwachtige pootjes. Erg mooi bedacht; wat een schoonheid!
Dus meneer en mevrouw kuifmees, blijf maar rustig komen; ik ben nog lang niet op jullie uitgekeken.

Bevers

2011-01-18T20:24:00.008+01:00

Bevers op een takkeneilandje in de Millingerwaard

Op weg naar de bevers

Gisteren maakte ik met een vriend van me een rondje langs de Rijn en de Waal om te kijken naar het hoge water. De rivieren zijn in lange tijd niet zo hoog geweest. Altijd een boeiend gezicht; bomen onder water, huizen onbereikbaar en dieren die een veilige, droge plek moeten zien te vinden.
Toen we bij de Millingerwaard aankwamen begon ik me af te vragen waar de bevers heen gevlucht zijn. Het kon immers niet anders dan dat hun burchten onder water zouden staan. Mijn maat raakte enthousiast en begon gelijk bij een lokale bewoner te informeren. En warempel, die wist ons te vertellen dat ze op een soort provisorisch eilandje zaten een klein eindje verderop, zichtbaar vanaf de dijk. Dus snel erheen en ja hoor, daar zat een beverfamilie gezellig bij elkaar op een soort takkeneilandje. Een bijzonder gezicht; bevers zijn normaal vrij schuwe nachtdieren die je nauwelijks te zien krijgt. Meestal zie je alleen de sporen van bevers, maar dit keer kon je ze zo maar overdag bewonderen. Mijn fotografische hersensspinsels begonnen op volle toeren te draaien. Stel je nu eens voor dat ik de drijfhut hier had. Dan kon ik ze prachtig vastleggen. En zo ontstond het idee om mijn drijfhut op te halen bij het vaste plekje en in de auto mee te nemen naar de Millingerwaard.
Dus 's middags opnieuw naar Kekerdom en daar te water gegaan. Al snel had ik veel bekijks en mijn vriend moest zijn best doen om uit te leggen dat het geen radiografisch bestuurder apparaat was, maar dat er echt iemand in zat. Langzaam peddelde ik richting de bevers. Af en toe moest ik door takken heen. Wel bijzonder om zo door de uiterwaarden te drijven. Ik voelde me in een andere wereld. De wereld van de bever, waar ik binnen een paar minuten oog in oog mee zou staan. Na een laatste boom kreeg ik goed zicht op het 'nest'. Oei, een bever gleed zachtjes het water in. Even rustig aan, ik wilde ze niet verstoren. Gelukkig bleven de andere twee rustig liggen en kon ik ze uitgebreid vastleggen. Fascinerende beesten. Groot (ze kunnen wel 30 kg wegen) en met schattige kraaloogjes. En natuurlijk met een imposant gebit.
Zo kon ik de drijfhut eens inzetten op een andere locatie. Dit smaakt wel naar meer, dus misschien dat ik hem binnenkort nog vaker ga gebruiken in de uiterwaarden, als het water wat is gaan zakken.

Hoog water

2011-01-11T15:00:00.005+01:00

Een van de mooie aspecten van de rivieren vind ik dat het waterpeil enorm kan schommelen. In de zomer is het meestal een rustige stroom, maar door het smelt- en regenwater kan de Rijn veranderen in een brede watervlakte. Op veel plekken kan het water vrij de uiterwaarden instromen en dat geeft een enorme dynamiek aan het rivierenlandschap. Vooral als dit samenvalt met een vorstperiode, dan krijg je boeiende effecten. Zo bevriest het water vaak eerst. Gaat het water dan zakken dan krijg je een soort zwevende ijsschotsen aan bijvoorbeeld bomen, hekjes e.d. Om te fotograferen is dit ook een interessante periode. Weilanden veranderen in water of ijsvlaktes en het landschap doet heel anders aan. Omdat ik dicht bij de uiterwaarden woon, kan ik dit proces op de voet volgen. Bij de eerste foto werd ik gewaarschuwd door mijn oudste dochter die er speciaal voor terug kwam fietsen, toen ze al op weg naar school was. "Pap, vette lucht". Inderdaad, erg vet. Bedankt, Dieke!

Nachtfotografie

2010-12-21T15:11:00.004+01:00

Bij fotografie ben je afhankelijk van het licht. Daarom lijkt 's nachts foto's maken een onnatuurlijke keuze. Toch kan dit verrassende beelden opleveren. Als je in staat bent om het weinige licht dat er nog is op beeld vast te leggen, krijg je vaak een apart resultaat. Het licht kan 's nachts van verschillende bronnen komen (maanlicht, strooilicht, zaklamp). Deze week waren de omstandigheden optimaal. Door de volle maan en de sneeuw om het licht te reflecteren, kostte het weinig moeite om voldoende te kunnen vastleggen. Het blijft wel een beetje gokken qua compositie en je hebt natuurlijk een goed statief en warme kleren nodig, maar dan loont het zeker de moeite. Bij de tweede foto heb ik gewerkt met een sluitertijd van 30 seconden en bij de eerste foto heb ik de maan gebruikt als tegenlichtbron. Bij de tweede foto leek het strooilicht in de lucht wel op het noorderlicht.

Ruzie

2010-11-30T16:50:00.002+01:00

Tsja, het lijkt op sneeuwpret, maar in werkelijkheid is het een ordinaire 'vetbolruzie'.
Maar hoe veroorzaak je een ruzie in de vogelwereld? Dat is niet zo moeilijk. Zorg op een voerplek waar normaal voldoende voer voorhanden is dat er maar 1 vetbolletje overblijft. Succes verzekerd; zeker bij deze pimpelmezen. Vergelijk het met een kleuterklas die allemaal een leuk speeltje hebben. Op een bepaald moment haal je alles weg, behalve 1 speeltje. Ra ra, wat gebeurt er?
Zoals vaak ontstaan ruzies over schaarse goederen. Of over tijd of aandacht (kan ook schaars zijn...). In de vogelwereld wordt er overigens niet meer geknokt dan strikt noodzakelijk. Ze kijken wel beter uit. Straks raak je gewond en dat is veel te gevaarlijk. Daarom doe ik het niet te vaak, maar soms kan ik het niet laten om even alles weg te halen en 1 vetbol te laten hangen. Lang leve de ruzie!

Mist

2010-11-27T23:03:00.005+01:00

Vorige week een prachtige dag meegemaakt. Het was nagenoeg de hele dag mistig en soms brak de zon er even door. Dat zijn eigenlijk ideale omstandigheden voor een landschapsfotograaf. Het landschap is overal spannend en storende elementen verdwijnen als sneeuw, eh mist, voor de zon.
Omdat het water extreem hoog was bij de Maas koos ik ervoor om een route langs de Maas te rijden. Ik was begonnen in de Hatertse Vennen. Op deze dag heb ik weer ouderwets veel foto's kunnen maken waar ik blij mee ben.
De komende maanden hoop ik weer op veel mist en koude dagen. Vooralsnog lijkt dat uit te komen, want het wordt deze flink behoorlijk koud.

Kleur

2010-11-15T19:12:00.006+01:00

Foto's met felle kleuren doen het vaak goed. We blijven wat dat betreft net kinderen in een snoepwinkel. Kleuren zijn er in de herfst natuurlijk voldoende. Het lijkt wel alsof de natuur ons wat wil opvrolijken nu de dagen weer kort worden.
In het bos zijn de meeste bladeren gevallen, maar enkele bomen hebben nog mooie herfstkleuren. Daar heb ik hier gebruik van gemaakt door een beukentak in de achtergrond te plaatsen. Zo ontstond er een mooi herfstdecor voor mijn 'stamgasten' bij de boshut.

1 weekend herfst

2010-11-06T16:17:00.005+01:00

Eigenlijk is het maar 1 weekje herfst per jaar. En dat is de week dat de kleuren het meest intens zijn en ze er nog net niet afgewaaid zijn door de eerste novemberwind. Dit jaar was dit precies eind okt/begin november. En van die omstandigheden wilde ik graag gebruik maken. Afgelopen winter hadden we een mooi riviertje ontdekt (La Hoëgne) in de Ardennen. Dat wilde ik ook graag nog eens vastleggen in de herfst. Vandaar op zondagavond richting België. Overigens ben je daar door de nieuwe weg langs Roermond in twee uur vanaf Heteren.
De omstandigheden waren de volgende ochtend ideaal. Mistig tot ongeveer een uur of 12. En dat is voor bosfoto's een zegen. Kleuren worden mooi zacht en intens. Je moet dan wel een statief gebruiken, maar dat doe ik eigenlijk meestal in het bos. Hier een paar indrukken van deze ochtend. Helaas is het mooiste nu weer voorbij. Weer een jaartje wachten....
Ondertussen kan ik de donkere avonden vullen met nachtfotografie (beeld gemaakt 's avonds langs de Maas bij Visé.

Amsterdam

2010-10-26T21:32:00.002+02:00

Vorige week in de herfstvakantie een paar dagen met de meiden naar Amsterdam geweest. Er is zoveel te doen; teveel voor 1 dag, dus daarom maar twee nachtjes slapen. 'k Vind Amsterdam een heerlijke stad om in rond te dwalen. Natuurlijk de onvermijdelijke grachten, maar ook de losse sfeer is iets dat mij aanspreekt. We hebben echt lekker de toerist uitgehangen, inclusief camera op de buik. Alleen een statief met balhoofd hadden de meeste toeristen niet meegenomen...
Als we er dan toch zijn, dan kan ik het natuurlijk niet laten om foto's te maken. Een mooie gelegenheid om mijn nieuwe Canon 5d ii uit te proberen. Hier een samengestelde panoramafoto gemaakt op de hoek van de Herengracht en Leidse gracht.

Tijdens deze dagen heb ik ook de filmfunctie van de camera goed kunnen uit proberen. Hier het resultaat: http://www.youtube.com/watch?v=q0ZPFDERnWg

De kogel is door de kerk...

2010-10-12T17:48:00.002+02:00

Vorige week de knoop doorgehakt. Voor het maken van landschapsfoto's wilde ik erg graag een fullframe camera (voor meer detail). Lang zitten twijfelen/wachten totdat er misschien iets nieuws van Nikon zou komen (als opvolger van de D700). Maar dat lijkt er vooralsnog niet op. Dus uiteindelijk toch gekozen om voor Canon te gaan. Dit ook omdat Canon een aantal lenzen heeft die ik erg interessant vind (24-105 en de 100-400). Maar mijn D300 hou ik nog wel. Samen met de onvolprezen 300 mm f4 lens met 1.4 TC. Die blijf ik gebruiken voor vogels e.d.
Samen moet dit een leuke set zijn, waar ik voorlopig weer even mee vooruit kan.
Interesse in Nikon lenzen? Kijk dan even op: http://verkopers.marktplaats.nl/353007

Panorama Vlieland

2010-09-28T10:21:00.006+02:00

Afgelopen weekend ben ik een weekendje op Vlieland geweest. Het is al jaren een traditie om in het najaar met een aantal vrienden te gaan vogelen op een van de eilanden. Eerst gingen we altijd naar Texel, maar de laatste jaren is Vlieland favoriet geworden. Door afzeggingen gingen we uiteindelijk maar met z'n tweeën, maar dat mocht de pret niet drukken. De week ervoor was er veel gemeld, dus dat zat wel goed.
Op de boot zetten we een boom op over wat nu eigenlijk het mooiste Waddeneiland is. Mijn vriend ging voor Vlieland. Volgens hem heb je daar het beste Wadgevoel, omdat je zo dicht op het Wad leeft. De camping (Lange Paal) ligt praktisch aan het Wad. Ik kan me daar wel bij aansluiten. Terschelling is ook mooi, maar zeker in de zomer (te) druk. Vlieland is autovrij en dat selecteert al behoorlijk. Op Vlieland is het eigenlijk altijd redelijk rustig. Het eiland is bovendien lekker overzichtelijk en als extraatje kun je in de weekenden heerlijk dwalen over de Vliehors.
Op de heenweg deed de Stortemelk (zee tussen Vlieland en Terschelling) haar naam eer aan en deinde de boot heftig heen en weer. Grote groepen steltlopers leken wanhopig op zoek naar een geschikte hoogwater vluchtplaats die door het extra hoge water moeilijk te vinden was. Ze vlogen rondom de boot terwijl ik ze probeerde te fotograferen.
Aangekomen op Vlieland hebben een paar dagen heerlijk gevogeld. Veel leuke dingen gezien: grauwe klauwier, grote jager, beflijster, aziatische roodborsttapuit en nog veel meer (Peter nog een bosgors…).
Maar voor mij als fotograaf was het toetje het prachtige licht op de middag van vertrek. Een wolkenband had een deken over het eiland gedrapeerd. In de verte was er nog net een lichtopening. En oei, in combinatie met het windstille weer en laag water leverde dit wel een heel mooi 'schilderij' op.
Een 'schilderij' dat zich in mijn optiek het beste laat weergeven in panoramaformaat (16x7). Dit zijn samengestelde foto's (uit 4 of 5 foto's). Ik hoop dat je een lekker breed beeldscherm hebt. Als je dan klikt op een foto zie je ze in groot formaat zoals het bedoeld is.

Zeker na dit weekendje weet ik het weer. Vlieland is het mooiste Waddeneiland!

Manipulatie

2010-09-14T22:19:00.003+02:00

In natuurfotografenland (ja, het bestaat echt) woedden er de laatste tijd hele discussies over het manipuleren van een beeld. En dan bedoel ik niet het digitaal manipuleren, want daar is zo langzamerhand een redelijke consensus over bereikt (alleen witbalans, scherpte, contrast e.d., geen essentiële zaken wegpoetsen en zeker geen dingen toevoegen).
Nee, de discussie gaat over het naar je hand zetten van de natuur voor het maken van een foto. Dat wordt overigens al jaren gedaan, maar de grenzen lijken steeds meer te worden gezocht. Zo heeft de winnende foto bij de BBC Wildlife Photographer of the Year het landelijke nieuws gehaald. Deze foto (een wolf die over een hekje springt) is waarschijnlijk een wolf in gevangschap die een trucje doet. Op zich een knap trucje, maar je kunt dit geen natuurfotografie meer noemen.
Maar ja, mag je dan wel voeren of beesten naar een bepaalde plek toe lokken met voer? Een mees aan een vetbol is nog tot daar aan toe, maar een wild zwijn die uit je hand eet? Daar krijg je ook een beetje een dierentuingevoel bij.
Zelf heb ik geen problemen met voeren, mits het maar met beleid gebeurd. Zo moet je de dieren niet volledig afhankelijk maken van het voer en moet je ervoor waken dat ze hun natuurlijke schuwheid niet verliezen. Dit laatste levert namelijk vaak vroeg of laat een gevaar op voor het dier in kwestie of de omgeving.
Hier twee foto's die in gisteren vanuit onze boshut heb gemaakt. Deze woelmuis en boomklever waren gek op paddenstoelen. Ze bleven maar terugkomen om te kijken welke soort het betrof...

Kantelpunt

2010-09-05T21:23:00.003+02:00

Vanavond luisterde ik in de auto naar Radio 1. Aan het woord was Marten Scheffer, aquatisch ecoloog uit Wageningen, die vorig jaar de Spinozaprijs heeft gewonnen (samen met nog twee andere wetenschappers). Scheffer deed onderzoek naar de stabiliteit van complexe systemen (ecosystemen). Het blijkt dat het evenwicht in zo'n systeem vrij plotseling kan omslaan (kantelen), van bijvoorbeeld troebel water met veel algen naar helder water. Dit gebeurde in de randmeren. In de jaren zeventig en tachtig werd het water erg troebel. In deze groene soep heb ik als tiener veel gezwommen en inderdaad, je zag geen hand voor ogen. Maar dit evenwicht is omgeslagen en het water is nu weer redelijk helder. Zowel het troebele als het heldere water bleek een redelijk stabiel evenwicht te zijn voor een bepaalde periode. Hoe zo'n kantelpunt bereikt wordt en hoe zo'n kantelpunt misschien beïnvloedt kan worden zijn natuurlijk erg interessante vervolgvragen. Temeer omdat ze wellicht toepasbaar zijn op veel meer complexe systemen om ons heen of in ons lijf. Grappig detail is dat de drie wetenschappers die samen de Spinozaprijs wonnnen elkaar gevonden hebben in vervolgonderzoek over migraine (ook aan de hand van de theorie van kantelpunten).
Terwijl ik dit zo aan het beluisteren was vroeg ik me af of ik ook in de buurt van een soort kantelpunt ben gekomen als het gaat om fotografie. Dit weekend was een weekend met veel gemiste kansen. Ondertussen wel veel natuur gezien er ervan genoten (reegeit met jong, edelhert met jong, veel zwijnen, en een overvliegende visarend). Maar vastleggen lukte niet (geen goed licht of te schuw). Maar als je het al kan vastleggen, wat wil je dan eigenlijk laten zien. Misschien dat juist op dit soort momenten vragen als wat ik nu eigenlijk echt wil overbrengen met mijn foto's op gaan spelen. Het moet mijns inziens verder gaan dan alleen 'o, wat een mooie natuurfoto'. Hoewel mensen laten meegenieten van Gods geweldige schepping natuurlijk een motief is, moet er meer zijn.
Wat dat is weet ik nog niet zo goed. Dus welke richting ik de komende tijd uitga met mijn foto's weet ik ook nog niet.
Scheffer antwoordde op de vraag wat hij met het geld van de Spinozaprijs ging doen: 'Ik ga iets bedenken wat ik nog nooit bedacht heb. Ik ben benieuwd wat dat zal zijn' (citaat van Toon Tellegen).
Welke kant ik op gaan kantelen, daar ben ik zelf ook wel benieuwd naar. Bovenstaande foto past denk ik goed bij dit proces...

Terschelling

2010-08-28T19:52:00.007+02:00

De Waddeneilanden blijven aantrekkingskracht op mij hebben. Ik weet niet precies hoe het komt. Misschien omdat ik er zowel in mijn kinderjaren als in mijn tienertijd er veel geweest ben. De ruimte, de frisse lucht, de weidsheid, de zon, het strand, de vogels en natuurlijk het wad. Inmiddels hebben onze dochters ook al een band opgebouwd met de Waddeneilanden. Mijn oudste dochter verwoordde het onlangs zo: "ik voelde me zo gelukkig toen ik in de duinen liep, de wind om me heen was en de meeuwen boven mijn hoofd vlogen". (naar aanleiding van het Kaleb kamp)
Daar heb ik natuurlijk weinig aan toe te voegen. En daarom zijn we na het kamp op Schiermonnnikoog vrolijk doorgereisd naar Terschellng. Volgens velen het mooiste Waddeneiland. Wij zijn er nog niet helemaal uit. Onze liefde voor Vlieland is misschien nog groter (we vonden Terschelling wat druk). Maar dat kan natuurlijk ook komen door de vele herinneringen die daar liggen.
Anyway, op Terschelling zijn ook zeker wel rustige plekjes te vinden (zie foto's).

Red kite feeding station Rhayader

2010-08-11T14:47:00.006+02:00

Op doortocht in Wales kwam ik langs het 'Red kite feeding station'. Met de rode wouw in Wales ging het heel slecht (met een dip in de zestiger/zeventiger jaren van enkele tientallen broedparen). Dit was de reden dat er destijds is begonnen met bijvoeren. Al snel hadden de rode wouwen door waar je de mosterd haalt (in dit geval slachtafval) en op deze plekken verzamelden zich steeds meer vogels. Momenteel gaat het weer een stuk beter met de wouwen in Wales en zijn er weer enkele honderden broedparen.
Maar op de plek waar de wouwen gevoerd worden was het een heuse attractie geworden om op een vast tijdstip van de dag te komen kijken naar de wouwen die op het voer afkomen. De plaatselijke boer had gezorgd voor uitkijkhutten en een bezoekerscentrum met informatie. Kortom, het was een uitje geworden voor iedereen die geïnteresseerd is in roofvogels (en wie is dat nu niet?).
Op doortocht naar Snowdonia kwam ik er praktisch langs, dus besloot ik er een tussenstop aan te wagen. Natuurlijk om de rode wouwen te fotograferen, maar ook om het fenomeen 'bird feeding station' eens wat nader te bekijken. De plek vinden was niet moeilijk. Langs de hoofdweg stonden keurig bordjes met 'red kite feeding station'. Nadat ik het erf opreed werd ik door een meneer met een oranje hesje keurig een parkeerplekje gewezen. Het leek verdacht veel op een bezoek aan de dierentuin. Ik was ruim op tijd, dus besloot ik nog een beetje rond te kijken, voordat ik zou beslissen welk hutje ik zou nemen. Je had namelijk verschillende smaakjes. Vier pond voor het klootjesvolk: een gewone plek in de hutten (beneden). Het hogere niveau (zeg maar de eretribune) was ingericht voor fotografen, met plekjes van 10 of 20 pond (afhankelijk van het uitzicht). Omdat het leven kort is, besloot ik voor de duurste plek te gaan. Na mezelf geïnstalleerd te hebben kon het feest beginnen. Het aantal wouwen in de lucht en het aantal mensen in de hutjes nam gestaag toe toen de klok richting 3 uur kroop (dat is het moment van dagelijks voeren). Opmerkelijk hoe de wouwen dit doorhebben. Het lijkt erop of ze gewoon kijken naar het aantal mensen dat toestroomt om te weten hoe laat het is!
Ondertussen begon ik me al wat te ergeren aan het luidruchtige praten van sommige bezoekers. Sommige presteren het zelfs om gewoon naast de hutten de gaan staan praten. Maar goed, de wouwen waren blijkbaar wel wat gewend, dus die kwamen gewoon op het vastgestelde tijdstip. En wel met een stuk of honderd tegelijk! Wouw, wat een gezicht. Opmerkelijk was dat ze niet op de grond gingen zitten. Al het vlees werd vanuit de lucht opgepikt.
Ondertussen klikte ik er vrolijk op los op mijn dure plekje (voordeel daarvan was dat ik alleen zat). De mensen in de hutjes kletsen vrolijk verder. Als fotograaf heb je natuurlijk nooit tijd teveel, dus ik bleef zo lang mogelijk (tot 5 uur). Tegen die tijd waren alle bezoekers al lang weer weg, maar bleven de wouwen komen. Het licht werd mooier en mooier, de hutten werden leeg en mijn kaartje vol.
Op de terugweg nog even een overzichtsplaatje gemaakt van het fenomeen. Wel een bijzondere manier van recreëren bij de boer. Misschien iets voor de armlastige Nederlandse veehouder? Wat te denken van 'buizerd voeder station' of 'slechtvalk voeder show'? Allemaal mogelijk en volgens mij lucratiever dan 'kamperen bij de boer'.

Eindeloze zomer langs de Waal

2010-07-17T19:24:00.005+02:00

De vakantie is nog lang,
niets hoeft en alles mag.
De avonden waaien langzaam voorbij.
En ik geniet van geuren, licht en lucht.
De boten varen traag door,
Pop, pop, pop, een monotone dreun van motoren.
Wachtend op het licht,
zwem ik nog wat in de Waal.
Dan komt de zon, die een zwaar luchtje bestraalt.
Dit hoeft niet voorbij te gaan.
Zonder jas, zonder zorgen, zonder tijd,
je voelt je vrij en toch geborgen.

Wales

2010-07-15T20:47:00.006+02:00

Afgelopen week ben ik een klein weekje in Wales geweest. Ik vloog erheen tijdens de halve finale van het WK en terug tijdens de finale. Tsja, nu begrijp waarom deze vlucht nog niet vol zat... Maar dit had ook wel weer wat. Rennen uit het vliegtuig om nog snel iets mee te kunnen pikken. En de oranje 'dekens' bekijken op de pleinen in Amsterdam. Alleen het viel niet mee om 's avonds nog thuis te komen na de finale. Uiteindelijk werd ik om 3:30 bij huis afgezet door een taxi ('k zal je de details besparen).
Goed, terug naar Wales. Het doel was om daar landschappen te gaan fotograferen. En daarbij had ik een tweetal gebieden op het oog: Brecon Beacons en Snowdonia. Deze gebieden met spannend klinkende namen zijn allebei wat hoger gelegen gebieden waar van oudsher alleen schapen grazen. Het zou Wales niet zijn als er geen mooie beken, rivieren en watervallen naar beneden stromen. De valleien zijn vaak extreem groen en ik waande me zo nu en dan in de hof van Eden.
De foto's kunnen zo op de kalender van de EO. Met de tekst erbij 'Als een hert dat verlangt naar waterstromen, zo verlangt mijn ziel naar God'.
Tja, wie weet misschien verkoop ik nog eens een foto aan de EO.

Sjakie

2010-06-29T13:06:00.006+02:00

Dit is Sjakie, een jonge steenuil. Ik vond hem (of haar?) gisteravond op de dijk. De auto voor me remde af voor een klein bruin bolletje. In een flits zag ik een bruine vleugel en ik moest gelijk denken aan een steenuiltje. Misschien ook wel omdat ik er even daarvoor één had zien zitten op een bordje. Toch maar even stoppen. Toen ik bij de vogel was zag ik dat het inderdaad een steenuil was. Maar hij leefde nog! Dat had ik niet verwacht, want hij lag er meer dood dan levend bij.
Ik heb besloten om hem mee te nemen. Dit is iets wat ik niet zo snel doe, want meestal zijn dieren beter af als je ze op de plek laat. Maar dit was overduidelijk een jong beestje en zou op deze plek hopeloos verloren zijn. Hij moest eerst weer wat bijkomen, dus vandaar dat ik hem mee nam.
Thuisgekomen was hij al weer een beetje opgeknapt, maar vliegen kan het niet. Hij zit nu bij ons in een doosje en we proberen hem wat op te laten knappen met een zakje meelwormen. Maar we zijn natuurlijk geen experts in het grootbrengen van steenuiltjes, dus voor tips houd ik me aanbevolen.
Mijn dochters zijn inmiddels al helemaal verliefd op Sjakie en op school is het het gesprek van de dag. Vanmiddag komt de eerste delegatie schoolkinderen op bezoek...

Update 1/7: woensdag zijn we met Sjakie naar de dierenarts geweest, omdat zijn vleugel niet goed leek. Dit bleek inderdaad het geval: een gebroken vleugel. De dierenarst stelde voor om hem naar de roofvogelopvang in Kerk Avezaath bij Tiel te brengen. Dat hebben we gedaan en daar is hij vandaag aangekomen. Hij maakt het goed, maar moet nog minimaal 2 weken daar blijven totdat de spalk eraf gaat. Hopelijk kan hij over een paar weken weer vrijgelaten worden.

Birdpix 6

2010-06-22T16:30:00.002+02:00

Vorige week ben ik samen met mijn dochter naar de presentatie geweest van alweer het zesde deel van het Birdpixboek. Dit keer stond het boek in het teken van 'vogels in hun leefomgeving'.
De presentatie werd gehouden in een zaaltje van Naturalis in Leiden. Voor mij niet naast de deur, maar toch de moeite waard om te komen. Ook omdat het eerste exemplaar werd aangeboden aan Pieter van Vollenhoven. Een echte prins (toch?) en dat wilde Dieke wel eens met eigen ogen zien. Voorafgaand aan de aanbieding van het eerste exemplaar was er een paneldiscussie over het spanningsveld tussen recreatie en natuurbehoud. Boeiend om te zien dat hier heel verschillend over gedacht wordt. Er komt wel steeds meer ruimte voor de opvatting dat het belangrijk is om het publiek ook te laten genieten van de natuur. De natuur is immers van ons allemaal! Nou ja, we zijn rentmeesters (zo zie ik het). Blijft natuurlijk wel een punt hoe je het grote publiek verantwoord kunt laten genieten van de natuur. Zomaar grote gebieden afsluiten is volgens mij niet de oplossing.
Opvallend was ook dat uit een onderzoek bleek dat natuurfotografen op plek 2 stonden qua verstoring. Op 1 geloof ik mensen met honden. En dan ben ik als (ex)wetenschapper natuurlijk altijd benieuwd naar hoe dit onderzoek is gedaan. Hoe kun je in vredesnamen verstoring meten (van wat, alle dieren?). En is ook het aantal natuurfotografen meegenomen? Volgens mij zijn er in Nederland nog altijd heel wat meer mensen met een hond dan met een 500 mm. Komt bij dat een 500 mm lens over het algemeen wat beter aangelijnd is en beter luistert...
En toen was het tijd voor Pieter van Vollenhoven. Dieke legde haar Donald Duckjes aan de kant en ging er goed voor zitten. Naast fotograaf bleek dhr. van Vollenhoven ook een boeiend verteller. Hij nam ons mee op reis naar de rol die dieren in zijn leven hebben gespeeld. Sinds enkele jaren is hij begonnen met dit vast te leggen met de camera (en een rijtje lenzen waar je goed mee voor de dag kan komen). Vooral de verhalen bij de platen maakten het tot een mooi geheel. Dieke volgde het goed en werd meegenomen in de verhalen over het grootbrengen van jonge reetjes, vossen en dassen in de tuin en het kleine leed van een appelvink met een beschadigde snavel.
Dhr. van Vollenhoven eindigde met de opmerking dat hij wel voorstander is van het aanleggen van meer rustgebieden. Maar dat zou ik natuurlijk ook zijn als ik het kroondomein als achtertuin had.

O ja, in het boek is een foto van mij opgenomen van een steenuil die zit te zonnen in een half afgebrand huis.

Prijs(je)

2010-06-05T11:42:00.004+02:00

Deze week viel een foto van mij in de prijzen bij de Grasduinen maandwedstrijd. Het thema was in de maand mei 'koeien'. Twee jaar geleden kwam ik terug van een korte trip naar Finland om beren te fotograferen. Op de terugweg werd ik verrast door bijzonder mooi licht. 's Middags had het fiks geregend en toen kwam om een uur of 9 de zon er weer bij. Alles begon te dampen. Het laatste stukje fietste ik terug van station Wolfheze naar Heteren. De setting en het licht waren onweerstaanbaar. Dus snel even gebeld met het thuisfront dat ik echt een uurtje later thuis zou komen. Op de hei naarstig gezocht naar geschikte onderwerpen om te fotograferen. Eerst een paar berken gebruikt om de zon te 'drukken'. Bij zulk tegenlicht is het niet mogelijk om er recht tegen in te fotograferen. Daarna viel mijn oog op een paar koeien die daar altijd lopen. Ik ben zo gelopen dat deze koe precies voor de zon stond. Daardoor werd hij mooi uitgelicht en komt de dampige sfeer goed tot zijn recht.
Op de site van grasduinen is de foto met het jurycommentaar te vinden

Futen

2010-06-01T19:13:00.006+02:00

Deze morgen was ik al vroeg op mijn drijfvlotje (5:30). Het was mooi mistig en dat is voor het fotograferen van vogels niet verkeerd. Het licht is dan meestal zacht waardoor je geen last hebt van harde contrasten. Het bleef lang mistig. Pas rond een uur of 10 verdween de mist. In die tussentijd kon ik naar hartelust fotograferen. Een paartje futen was dit keer totaal niet schuw. Ook een paar dodaarsen werkten uitstekend mee. Verder nog een paartje bergeend (eerste keer bij dit plasje voor mij) en nog een eend met kuikens.
Hoogtepunt van de ochtend was toen een derde fuut zich ging bemoeien met het paartje futen. Er onstond een woeste vechtpartij waarbij de futen al hun elegantie verloren. Maar wat is dat moeilijk vast te leggen! Het gaat zo snel, dat je niet weet waar je kijken moet, laat staan dat je weet waar je klikken moet! Toch geprobeerd natuurlijk, maar de meeste foto's zijn niet gelukt. De bovenste foto komt nog het meest in de buurt.
De komende tijd hoop ik ze nog vaker te kunnen vastleggen. Ook hoop ik dat ze jongen krijgen. Ze trekken zich weinig van het vlotje aan, dus dat geeft veel fotokansen.

Ardèche

2010-05-19T20:32:00.005+02:00

Zo, daar ben ik weer. Terug van 2 weken Ardèche. Op zoek naar het mooie en het goede Franse leven. Dat eerste viel wat tegen. Sterker nog, volgens de locals was het in 15 jaar niet zo koud geweest! Redelijke dagen werden afgewisseld met storm en regen. Tsja, niet ideaal om lekker te zwemmen.
Maar voor het maken van foto's zo gek nog niet. Veel mooie wolkenluchten en af en toe nevel. Voor landschapsfotografie helemaal goed. Dus een aantal keren vroeg op pad, op zoek naar mooie dampende dalen. Hier vast een klein voorproefje. Binnenkort zal ik de site bijwerken voor wat meer foto's.
Commentaar van mijn jongste dochter bij de meeste foto's: 'papa, het is wel een mooie foto, maar die wolken zitten wat in de weg'...
Wie weet, gaat ze het ooit waarderen...

Pinksterhaas

2010-04-26T17:09:00.003+02:00

Dit weekend zijn we een paar keer naar de paarse zee geweest, zoals ik die noem. Het is een weiland in de uiterwaarden bij Randwijk die in deze tijd van het jaar compleet lila kleurt. Een prachtig gezicht. Ik had zondag gezien dat er ook hazen in dit veld zaten. Dat leek me wel wat. Een haas tussen de pinksterbloemen. Een heerlijk voorjaarsbeeld. Zondagavond was ik al even met mijn dochter Dieke terug gegaan, maar toen wilden de hazen nog niet bijten.
Terwijl ik onder een meidoorn lag te wachten, schreef Dieke (8) tussen de pinksterbloemen het volgende gedicht:
"Ik zit hier tussen de bloemen,
een gedichtje te schrijven.
Papa is op hazenjacht,
Dus we zullen hier nog wel eventjes blijven.
De pinksterbloemen zijn paars, lila en wit.
daarom komt het dat ik hier zo lekker tussen de bloemen zit.
Alle bloemen hebben hele mooie kleuren,
Als ik die bloemen zou plukken en hem aan iemand zou geven, zou die helemaal opfleuren".
Maar de hazen kwamen niet dichtbij genoeg. Daarom de volgende ochtend nog een keer terug en op de sluiptoer gegaan. Best een leuke sport (wel een oude broek aandoen...). Het lukte me om redelijk dichtbij te komen. Deze haas zat lekker te genieten. En ik genoot mee. Voor mij een plaat met een heerlijk voorjaarsgevoel. Daar krijg ik niet gauw genoeg van.

Porseleinhoen

2010-04-18T20:06:00.004+02:00

Toen ik deze porseleinhoen in het riet zag tijdens het eerste ochtendlicht, moest ik terugdenken aan mijn eerste ontmoeting met deze prachtige vogels. Samen met een vriend had ik overnacht in de vogelobservatiehut 'de kluut' bij de Oostvaardersplassen. Dit deden we in die tijd vaker en het werd gedoogd door de boswachters, die al lang blij waren dat de jeugd zich interesseerde in de natuur. Het moet 1987 geweest zijn. Tijdens het eerste licht zagen we vlak voor de hut twee porseleinhoentjes die druk bezig waren elkaar het hof te maken. Ze leken totaal geen oog te hebben voor wat er zich in de hut afspeelde.
Nu ik vandaag een porseleinhoen zag (ik dacht even aan een waterral, maar die heeft een veel langere roodachtige snavel) wist ik eigenlijk gelijk dat het bingo was. Van mijn hut zou hij zich weinig aantrekken. Dus snel het eilandje rondgedobberd, om van de goede kant dichtbij de vogel te kunnen komen.
Maar liefst 1,5 uur lang foerageerde het beestje vlak voor mijn hutje. Er werd ook nog even gepoetst en hij ging ook nog even heel fraai in het eerste ochtendlicht zitten. Wat een genot!
Porseleinhoentjes zijn mysterieuze vogels, die je nauwelijks te zien krijgt. Het roepje (djuup, djuup) is redelijk opvallend en zo wordt hij nog het vaakst waargenomen. Ik voelde me daarom deze morgen een geluksvogel. Wat was hij mooi en wat zat ik er goed voor. Dit gevoel leek op mijn eerste ontmoeting. Toen stonden we als kinderen zo blij ingetogen te juichen in de hut. Jezus leerde ons te worden als kinderen, dus laat ik maar proberen dit gevoel vast te houden...

De knuffelfactor van de dodaars

2010-04-06T21:12:00.008+02:00

Dodaarsjes zijn kleine fuutjes. Door hun gedrongen uiterlijk hebben ze iets koddigs. Het schijnt dat dod komt van dot (bolletje) en aars van achterste (staartveren). Dit typeert de vogel wel goed, vind ik.
De dodaarsjes kom ik af en toe tegen op het plasje van mijn drijfhut. Soms werkt er 1 helemaal mee, zoals deze. Ik kon rustig om hem heen dobberen, terwijl hij doorging met de dagelijkse beslommeringen (voedsel zoeken, poetsen, rusten).
Af en toe ving hij een klein visje (ik denk een baars of jonge snoek). Op een gegeven moment heb ik geprobeerd hoe dichtbij hij me liet komen. Ik kwam tot op een 0,5 m. Heel fascinerend om te zien van zo dichtbij. En dan nog gewoon doorgaan met vissen!
Let ook op het verschil in kleur van de foto's. Als het riet of de kant gereflecteerd wordt, krijgt de foto een heel ander karakter.

Dromen

2010-03-23T22:46:00.004+01:00

Zelf houd ik wel van dromerige foto's. Foto's die een bepaalde lome sfeer uitstralen. Alsof de tijd even stilstaat. Foto's met tegenlicht en mist blijven bij mij dan ook aanspreken. Gisteren kon ik bij het eerste ochtendtegenlicht een serietje maken van een meerkoet. Zelf lag ik in de drijfhut, dus hij ging zijn gewone gang. De vogel hoeft er van mij niet groot op te staan. Sterker nog, zo in het landschap vind ik eigenlijk mooier. Op deze manier kan ik mijn twee favoriete onderwerpen in 1 beeld vangen: landschappen en vogels (of zoogdieren).
Sommige vogels maken het bij de drijfhut wel erg bont. De aalscholvers snappen meestal niet veel van het dobberende gevaarte. Vaak beschouwen ze het als bewegend eilandje en dan zwemmen ze soms op 2 m. langs! Dit geeft je wel de kans om portretjes te maken. Deze jongen had al een prachtig mooi broedkleed (let ook eens op het blauwe ringetje rond het oog.

In de serie rotvos. Vandaag is het gelukt de oren op de foto te zetten...
Daarnaast vandaag een paar uur tussen de heikikkers gezeten. Tjonge, wat zijn die beestjes schuw. Een fatsoenlijke foto heb ik helaas niet kunnen maken. Maar als je nog mooie blauwe kikkers wilt zien: morgen naar buiten!

Rotvos

2010-03-16T20:43:00.003+01:00

Op de een of andere manier fascineren vossen mij enorm. Dit begon al als tiener. Ik bracht uren door voor een hol, waarvan ik dacht dat er vossen woonden. Helaas liet die vos zich niet zien. Op een vakantie in Frankrijk hadden we ergens jonge vosjes gezien en ook daar was ik de komende dagen niet weg te slaan. En tijdens een familieweekend vorig jaar in de Kennemerduinen heb ik ook heel wat afgezocht naar een vos die daar rondstruinde.
Ik weet niet wat het is, maar de blik van een vos vind ik geweldig. Nieuwsgierig, scherp, sluw; allemaal eigenschappen die horen bij de vos. Maar het blijven rovers natuurlijk. Daarom door velen verguisd. Zeker wanneer er weer eens 1 heeft huisgehouden in een kippenren.
De laatste tijd heb ik er een paar op het oog. Regelmatig laten ze zich zien (ook overdag!) op een mooi stukje open terrein. Pas had ik er 1 gespot die lekker zat te genieten van de eerste voorjaarszon. Heel voorzichtig sloop ik erheen en kon ik een paar foto's maken. Helaas alleen net niet helemaal topscherp. Ik ben bang dat de autofocus was ingesteld op de hei op de achtergrond.
Een week later zag ik er 1 jagen. Even later passeerde hij me met een konijn in de bek. Maar dit ging allemaal veel te snel voor de foto. Ik zag hem nog een paar keer verderop aan het konijn peuzelen, maar uiteindelijk was hij mij te slim af. Die rotvos!
Dit is overigens de titel van een documentaire die nu te zien is in sommige bioscopen.
Ondertussen blijf ik gewoon door ‘jagen’....

Licht

2010-02-25T09:12:00.003+01:00

Bij landschapsfotografie ben je meer nog dan bij andere vormen van fotografie afhankelijk van het juiste licht. Het kan de foto maken of breken. Niet voor niets zijn er boeken over landschapsfotografie met titels als 'chasing the light' of 'waiting for the light'. Dit merkte ik gisteren ook weer toen we een ochtendje gingen fotograferen in de Meinerswijk. Het was bewolkt en rustig weer. Heel af en toe piepte de zon er even tussendoor en juist op die momenten werd het mooi. Dat kleine beetje extra licht (ook niet teveel!) gaf het geheel een speciaal sfeertje. Om het te kunnen 'vangen' heb ik gebruik gemaakt van 2 Lee grijsverloopfilter (2 en 3 stops) die ik voor elkaar plaats. Je dempt daarmee het felle licht van de zon en het bovenste gedeelte van de foto. In dit geval wilde ik van 4 opnames een panoramafoto maken, maar na samenvoeging vond ik de foto eigenlijk zo al geslaagd. Meestal maak ik dan een serietje staande foto's die ik op de computer samenvoeg met het programma PTGui.
Het doet een beetje schilderachtig aan. Jammer genoeg kan ik niet schilderen, dus daarom gebruik ik mijn camera maar.
Deze periode is het altijd een beetje wachten op het echte voorjaar. Het valt me op dat je rond deze tijd vaak bewolkt en somber weer hebt. Niet echt ideaal als je wilt fotograferen. Maar soms kan het dan toch ineens even mooi zijn. Dus blijven opletten!

Hoop

2010-02-09T20:58:00.004+01:00

De winter duurt voort. Bij een watervalletje op landgoed Staverden wordt dit mooi gesymboliseerd door de mosjes die verpakt zijn in een laagje ijs. Alsof ze stil en ingekapseld wachten op het voorjaar. Ik voel wel een beetje met ze mee. Gewoon stil blijven zitten (bij voorkeur binnen) totdat de zon kracht genoeg heeft om de vrieskou te verdrijven. Ook symbolisch is dat juist in deze koude periode de natuur zeker niet stilzit. De knoppen worden overal gevormd om straks in het voorjaar open te kunnen 'barsten'. Zo worden wij soms ook juist gevormd in de 'koude periodes'. Vergeet dan ook vooral niet om vooruit te kijken. En put hoop uit de mooie dingen van de natuur of uit de beloften die God ons heeft gegeven.

Eeuwige winter

2010-02-01T21:02:00.004+01:00

Aan de winter lijkt geen eind te komen. Ik spreek steeds meer mensen die een beetje wintermoe zijn geworden. Nu ben ik dat als fotograaf niet snel, maar ik moet eerlijk toegeven dat er bij mij ook een soort winterverzadiging aan het optreden is. Ik voelde mee met deze specht vandaag. Het bracht zelfs het volgende gedicht in mij naar boven.

Eeuwige winter

Eindeloze sneeuw dwarrelt weer neer,
Ik ben het zat, het hoeft niet meer.
Gelaten druk ik me tegen een boom.
Het komt over me; als in een droom.
Denkend aan het warme lentelicht,
valt er een sneeuwvlok op mijn gezicht.

Sneeuw en winterlicht blijven natuurlijk oneindige mogelijkheden geven voor mooie foto's. Toch denk je al weer aan de vroege lente, de paddentrek, bloeiend speenkruid, zingende merels, languit liggen in het gras....

We blijven dromen....

Kanaries kijken

2010-01-26T21:38:00.003+01:00

Vandaag op mijn vrije dag eerst langs Digitalstreet in Beuningen gereden. Mijn oude Nikon D70 heeft het nu echt opgegeven (werd door Judith gebruikt), dus daarom maar voor haar een andere camera besteld. Het is de Nikon D5000 geworden. Een mooie camera waar bijna net zoveel inzit als mijn D300 die nog maar 2 jaar oud is! Tsja, zo snel kan het gaan. Sterker nog, hij kan zelfs meer, want je kunt er ook filmpjes mee maken.
Ga ik zeker nog wat mee experimenteren. Sommige fotografen verafschuwen dit. Met een fotocamera maak je immers foto's. Zelf zie ik nog wel nieuwe mogelijkheden. Zo kun je bewegende beelden volgens mij goed gebruiken in een presentatie met muziek. En natuurlijk ook voor de nodige leuke familiemomenten.
Omdat ik toch richting Nijmegen was, had ik besloten om eens langs te gaan bij de kanaries van Nijmegen. Nee, geen ontsnapte kooikanaries, maar echte Europese kanaries! Daar aangekomen bleken ze zich verschanst te hebben achter een groot hek van een bouwplaats. Gelukkig stond het hek open, zodat ik erin kon om toestemming te vragen bij de bouwvakkers om wat foto's te maken. Ik dacht dat dit geen probleem zou zijn, maar de lokale opzichter zette zijn meest serieuze gezicht op en vertelde dat dit niet mogelijk was. Argument: ik had geen valhelm! Stel je voor dat de kanarie mee aan zou vallen. Ik begreep dat tegen deze redenatie geen kruit gewassen was, dus besloot ik maar om te kijken of ik vanachter het hek kon fotograferen. Dit viel niet mee. De lens paste niet door de spijlen van het hek en de kanaries gingen natuurlijk niet goed zitten. Daarom na een tijdje maar richting de Ooijpolder vertrokken. Op de terugweg nog maar weer even bij de kanaries langs. Ze bleken er niet te zitten en daarom ging ik maar een beetje rondlopen. Ik had geluk; ze zaten aan de andere kant en ik kon al sluipend over het schoolplein (geen paniek, ik heb een verklaring van goed gedrag!) vanachter het hek ze heel mooi vastleggen. Ze zaten rustig zaadjes te eten op een metertje of 4 voor me! Bingo. En ik was even de enige. Na een minuutje of 5 vlogen ze weer op, verder naar achteren.
Toch wel mooie vogeltjes. Het geel steekt mooi af tegen de bruine winterkleuren. Missie geslaagd.

Sneeuwspechten

2010-01-09T21:34:00.005+01:00

Spechten zijn vaste bezoekers geworden bij ons boshutje. Toen we ze voor het eerst zagen waren we erg blij, maar nu kijken we er niet meer van op. Eigenlijk laten ze zich bij elk bezoek zien, dus dan ga je natuurlijk nadenken hoe je ze het mooist kan vastleggen. En de witte wereld van dit moment helpt daarbij. De kleuren zwart en rood contrasteren mooi met het wit. Hier een paar spechtenfoto's in winterse sferen.

IJsmees en magnum

2010-01-05T21:33:00.008+01:00

Met dit mooie winterweer kun je je als fotograaf natuurlijk heerlijk uitleven. En dat probeer ik dan ook zoveel mogelijk te doen. Resultaat is dat de tijd ontbreekt om alles uit te werken, maar dat komt dan later wel weer.
Gisteren heb ik een dag doorgebracht bij de boshut. Gelukkig ligt er bij onze boshut nog voldoende sneeuw. Onderweg kwam ik bij een watervalletje een mooi ijstakje tegen. Dat leek me wel een mooi takje om de meesjes 'op te zetten'. Dus takje in de fietstas en kijken of ik het heel daar kan krijgen. Dat lukte en toen was het tijd voor stap 2: mezen op het takje. Eerst wilden ze nog niet zo goed happen (last van koudwatervrees denk ik), maar later gingen ze er af en toe opzitten. Dat leverde de volgende beelden op.
Nep? Ja, inderdaad, maar ik kon het niet laten. Mezen op een gewoon takje heb ik immers al genoeg. Kitsch? Beetje wel, eigenlijk. Maar goed, het ziet er wel winters uit, dus dat is in elk geval gelukt. Mijn collega fotograaf en 'medeboshutbewoner' stelde al voor om ze de volgende keer op een Ola Magnum te laten poseren. Moet ook lukken. En als ik een benzinepomp binnenstap kan ik die onderweg ook nog meenemen. Wie heeft er nog meer ideeën?

Het lange wachten

2010-01-01T11:45:00.005+01:00

Om een mooie foto te maken moet je soms lang wachten. Maar daarnaast kan het maken van een foto ook lang duren... heel erg lang zelfs. Afgelopen week heb ik mijn nieuwste speeltje (10 stops grijsfilter) uitgeprobeerd in de Belgische Ardennen. Het weer was er somber en regenachtig. Niet ideaal voor het maken van foto's zou je denken, maar als je wilt werken met lange sluitertijden juist weer wel. En als het nat is in het bos, komen de kleuren meestal mooier uit (verzadigder).
Door het werken met lange sluitertijden krijgt beweging (bijv. water) in foto's een stoomachtig effect. De sluitertijden waren al langzaam (bijv. 1/3 sec bij f18), maar met een 10-stops grijsfilter (een soort maffia-zonnebril) wordt dit enkele minuten! Bij elke stop wordt de lichthoeveelheid gehalveerd. Dus om de sluitertijd te weten van 1/3 sec (zonder filter), moet je 1/3 tot de macht 10 doen om uit te rekenen wat de sluitertijd wordt met grijsfilter (in dit voorbeeld dus omgerekend tussen de 5 en 6 minuten). Wil je hier meer over weten, dan kun je ook even kijken op de site van David Noton (bij december 2009).
Om dit te kunnen doen heb je uiteraard een stevig statief nodig en een draadontspanner (op die manier kun je de ontspanknop vastzetten voor een aantal minuten). Een sluitertijd van 5 of 6 minuten kun je meestal niet instellen op je camera, maar daarvoor kun je de bulbfunctie gebruiken. In mijn geval (Nikon D300) zet je de mode op M (Manueel). Vervolgens stel je de sluitertijd maximaal in (in mijn geval 30 sec). Dan nog eentje doordraaien en je krijgt de bulbfuntie. Je kunt nu met de draadontspanner indrukken en met je horloge zelf de tijd in de gaten houden.
Bij dit beekje kwamen er af en toe wandelaars langs (gelukkig niet teveel door het weer) en die keken me dan even vragend aan met een blik van 'zal ik even wachten tot u de foto heeft gemaakt?'. Ik gebaarde dan maar vriendelijk dat ze beter door konden lopen (deze foto zou immers 5 minuten duren!).
Of je het effect mooi vindt laat ik graag aan jullie over.

Rest me nog een ieder dit dit leest een gezond, licht- en zegenrijk 2010 toe te wensen.

Koud...

2009-12-21T23:24:00.003+01:00

Winterweer is voor fotografen een zegen. Niet alleen verandert het landschap ineens in een soort sprookjeswereld, ook de vogels verliezen een deel van hun natuurlijke schuwheid op zoek naar het schaarse voedsel. Een van die vogels is de roodborst. In de winter huist er in zo'n beetje in iedere tuin een roodborst. Brutaal komen ze kijken of er wat te halen valt. Op die manier heeft hij al vele harten verovererd. Wat een lief donzig vogeltje. En ach, wat zal hij het koud hebben. Voor de roodborst blijkbaar een handige overlevingsstrategie. Er valt altijd wel wat te vinden bij mensen in de buurt. Zeker als je de kunst van het je zielig gedragen beheerst. Deze roodborst doet dat zeker. Hij ging mooi zitten in de sneeuw. Het takkenkader kreeg ik er gratis bij.

Goudvink

2009-12-15T22:32:00.003+01:00

Naast de ijsvogel strijdt bij mij de goudvink om de eretitel 'mooiste vogel van Nederland'. Ik weet nog goed dat we van pure vreugde een rondedansje maakten toen ik deze vogel samen met een paar vrienden voor het eerst zag als 14-jarige jongen (echt waar!).
Daarom was ik ook gelijk enthousiast toen Koos afgelopen zondag belde met het bericht dat hij goudvinken had zien drinken bij ons vaste boshutje. We hadden ze al wel gehoord in dit stukje bos, maar ze waren nog nooit op bezoek geweest. De weersverwachtig was goed, dus maandag vol goede moed naar de boshut. Helaas bleef de zon weg. De goudvink kwam wel (mevrouw), maar het licht was heel magertjes. Dinsdag maar weer warm aangekleed, want de zon zou dan toch echt gaan schijnen. Weer gezellig samen met Koos in de boshut. Ons wachten werd uiteindelijk beloond. Mevrouw liet zich heel fraai zien en vastleggen. Nu meneer nog. Die is nog mooier. Veel oranje/rood. Maar over deze dag ben ik zeker tevreden. Naast de goudvink hebben we nog veel andere soorten mooi kunnen vastleggen.

IJsvogel!

2009-11-30T20:38:00.002+01:00

Na een jaar afwezigheid liet de ijsvogel zich weer zien bij het plasje van mijn drijfhut. En daar ben ik natuurlijk heel blij mee, want dit is toch wel mijn lievelingsvogel voor Nederland. Wat een kleuren. Het lijkt hier gewoon niet te passen. Op een gegeven moment ging zij (kun je zien aan de oranje vlek op de snavel) mooi voor me zitten in een wilg in herfststemming. Toen zag ik opeens een sperwer recht op me (en de ijsvogel!) af vliegen. De ijsvogel schrok en ging er snel vandoor. Uiteraard zette de sperwer de achtervolging in, maar de ijsvogel wist te ontsnappen en kwam terug naar de wilg. Dus hier zit ze een beetje uit te hijgen van de opgedane spanning. Dit gaf mij mooi de gelegenheid om haar vast te leggen in het geel van de wilg. Wat een schoonheid! En schuw zijn ze niet. Tenminste, niet als ik in de drijfhut lig. Ze beschouwen dit als een ongevaarlijk object. Zelfs af en toe een handig object, want ik heb al meerdere malen meegemaakt dat de ijsvogel op mijn drijfhut ging zitten!
Ik hoop dat ze deze winter goed doorkomen en dat ik nog vaak de gelegenheid krijg om ze vast te leggen.

Nog een prijs

2009-11-29T21:48:00.002+01:00

Jawel, nog een foto is in de prijzen gevallen. En wel bij de seizoensopdracht op de site van Nederpix. Nu is dit natuurlijk geen 'BBC Wildlife Photographer of the Year', maar toch. Het is een soort interne competitie waar de fotografen onderling uitmaken wie de beste foto heeft behorend bij een bepaald thema. Dit keer was het thema 'sepia', je weet wel, die bruine kleur die veel oude foto's hebben. Nu bleek dit bij natuurfoto's nog niet eenvoudig. Veel fotografen wisten niet zo goed was ze ermee aan moesten. Dat probleem had ik ook, maar 1 foto die ik begin deze maand had gemaakt leende zich er wat mij betreft wel voor. Bij het onderwerp 'sepia' moest ik gelijk denken aan een IKEA canvas dat boven ons bed hangt. Een mistig laantje met fraaie bomen (het ziet er een beetje Frans uit). Dus ik dacht, het moet iets met mist en bomen zijn. Dus toen dat zich voordeed op deze morgen heb ik achteraf gekeken bij welke foto dit het best tot zijn recht kwam. En gelukkig waren andere fotografen het daar mee eens. Dus vandaar de prijs! Een geheel verzorgde vakantie naar Noorwegen... O nee, sorry, een mooie DVD met vlinders en libellen.

Prijs

2009-11-23T09:42:00.003+01:00

Buiten is het herfstachtig: regen en wind. Niet echt lekker weer om er met de camera op uit te trekken. Daarom dit keer maar een nieuwtje. Vorige week kreeg ik een mail dat een foto van mij die ik had ingestuurd voor de fotowedstrijd in het kader van het jaar van de egel een tweede prijs heeft gehaald. De prijs is een gesigneerd exemplaar van ‘A Prickly affair’ van Hugh Warwick. Hugh is een bekende egelfanaat uit Engeland, die leeft voor de egels.
Hier nog een keer mijn inzending. Klik hier voor de volledige uitslag.

Rustig herfstweekend

2009-11-10T11:19:00.007+01:00

Afgelopen weekend heb ik genoten van het fraaie herfstweer. Vooral zondag was het prachtig. Het bos was vochtig en toen de zon er eenmaal goed bij kwam, kreeg je daardoor erg mooi licht in het bos. Na de kerk- en schooldienst dus snel naar het bos om wat foto's te maken. Daarna snel naar het boshutje. De achterkant heb ik aangepast. Ik hoop dat het zo natuurlijker oogt. Gelukkig wilden een grote bonte spechte en een boomklever wel meewerken. Ze gingen heel even zitten in het fraaie licht.
's Middags ben ik met ons gezin aan het wandelen geweest in het gebiedje 'den Treek' bij Amersfoort. Het late licht en de herfstkleuren waren ook hier prachtig. Zo kan een lariksbos opeens ook heel mooi worden.

Paddenstoelenplaatdag

2009-10-31T20:18:00.004+01:00

Vandaag ben ik met een groep fotografen van Nederpix in het Horsterwold geweest om paddenstoelen vast te leggen. In dit stukje bos kun je bijzonder veel paddenstoelen vinden, waaronder ook enkele zeldzame soorten.
Het was een gezellige dag, waar je her en der fotografen plat op de buik zag liggen om allerlei zwammetjes vast te leggen. Zelf heb ik voornamelijk met de telelens gewerkt (300 mm). Ik merk dat ik dit toch fijner vind voor het vastleggen van paddenstoelen. Je kunt gemakkelijker een onderwerp isoleren. Wel is het wel eens lastig om ze goed in beeld te krijgen, want doordat je meer afstand nodig hebt is de kans natuurlijk groter dat er iets tussen staat.
De verrassing van de dag was een bruine kikker die prachtig ging zitten tussen het herfstige beukenblad. De kikker werd omsingeld door fotografen, maar trok zich er niet heel veel van aan...

Nog een leuk nieuwtje; in de volgende editie van het blad Digifoto zal er een exposure artikel staan van mij.

Langzame herfst

2009-10-22T23:09:00.003+02:00

De herfst wil nog niet echt op gang komen. Veel bomen zijn nog groen. Het lijkt allemaal wat later dit jaar. Wel heb ik al behoorlijk wat porseleinzwammen gevonden in het beukenbos op landgoed Duno. Dit is toch wel een van mijn favoriete paddestoelen. Kunstzinnig mooi, vooral als je er van onderen opkijkt. Omdat ik mijn statief was vergeten heb ik van wat stammetjes een driepootstatief gemaakt. Wat een gepruts, maar het is uiteindelijk wel gelukt. Het leverde het volgende beeld op.

Bij de boshut komt de vogelstroom ook weer langzaam op gang. De grote bonte specht, de vlaamse gaai en diverse mezensoorten hebben hun weg weer gevonden. Deze week ging er een vlaamse gaai uitgebreid badderen in het vijvertje. Helaas had ie alleen net tevoren het mooie randje achteraan het vijvertje gesloopt... Maar het leverde wel een grappig beeld op. Toch?

Herfstblues

2009-10-08T20:21:00.002+02:00

De laatste tijd wilde het op de een of andere manier niet zo lukken met het fotograferen. Veel net niet of helemaal niet. Maar misschien kunnen de herfstkleuren me uit de dip helpen. Nadat ik uit mijn boshutje was gekropen zonder dat er zich iets vertoonde, besloot ik maar terug door de bossen van Doorwerth te fietsen. Je vindt daar op veel plekken mooie mysterieuze ondergroei van varens waardoor het bos iets tropisch krijgt. Op deze plek kon ik bovendien gebruik maken van een laag hangende tak van een beukenboom. Een polarisatiefilter en een laag standpunt deden de rest. Wel vanaf statief, want de sluiter stond maar liefst 1,5 seconde open! De foto geeft wat mij betreft goed de sfeer weer van de naderende herfst. Ik ben er klaar voor!

Echte beren bijten niet

2009-09-27T21:16:00.005+02:00

Afgelopen week terug gekeerd van een lang weekend Finland. Het idee was om de beren in mooie herfstkleuren te kunnen fotograferen. De herfstkleuren waren er zeker, maar de beren...
De eerste middag/avond was ons uitzicht niets meer dan een wat berenhutjes en gele berkjes. De beren bleven echter in het berenbos. De tweede middag/avond hetzelfde verhaal. Alles bleef stil op wat kraaien, meeuwen en 2 zeearenden na.
Dan moest het de derde avond maar gebeuren. We besloten om alledrie (inmiddels was Edwin Giesbers ook aangekomen) in een ander hutje plaats te nemen. De communicatie verliep per sms in de trant van mooi licht, niet? Beer plakken er later wel in. Totdat ik opgeschrikt werd door wat gerommel. Het was al bijna donker en ik had de waarschuwings smsjes van mijn maat Dirk-jan gemist, omdat ik verzeild was geraakt in het spelletje snake op mijn mobiel. Terwijl ik snel de camera bijdraaide keerde de beer opeens naar achteren en schrok ze blijkbaar van iets, waarna ze vlug vertrok richting het bos. Vaak zijn ze erg alert, want de grote jongens (de mannen) jagen de kleinere beren vaak weg. Even nog zag ik haar tussen de bomen op de vlakte rechtvoor en met 3200 iso kon ik nog deze foto maken. Later zag ik dat ze me haar achterste liet zien. Wel symbolisch voor deze trip. We liepen achter de feiten aan (of waren het nu beren). Wel genoten van de fraaie herfstkleuren. De berken waren daar al op veel plekken knalgeel.

Grasduinen fotowedstrijd

2009-09-05T21:12:00.006+02:00

Het is een tijdje rustig geweest hier op mijn blog. De laatste weken heb ik gebruikt om mijn foto archief een beetje bij te werken. Ook ben ik natuurlijk druk geweest met de start van het nieuwe schooljaar in een voor mij nieuwe groep (8).
Maar binnenkort weer veel nieuw materiaal (hoop ik), want over twee weken staat er een korte trip gepland naar Finland. We hopen daar beren aan te treffen in mooie Noordelijke herfsttinten.
Vandaag kreeg ik de Grasduinen agenda 2010 binnen. Helaas zijn mijn 2 foto's die bij de selectie kwamen niet gekozen tot publieksprijs. Maar iedereen die gestemd heeft op mijn foto's alsnog bedankt. Misschien toch niet helemaal voor niets, want deze 2 foto's hebben wel de agenda gehaald. En dat is uiteraard ook een hele eer. Hier nog een keer de twee betreffende foto's.

Vandaag ben ik met mijn dochter en vriendinnetje en een groep vrienden op zoek geweest naar fossielen in de steengroeve bij Winterswijk. Eens per maand mag je erin (helm verplicht) om lekker te bikken en op zoek te gaan naar fossielen. Ik ben ook met heel afdrukken thuisgekomen; digitaal wel te verstaan... Hier nog een plaatje van de schaft.

Jaar van de egel

2009-08-17T19:43:00.003+02:00

In het jaar van de egel heeft een egel vaste intrek genomen in de tuin van onze buren. En regelmatig komt hij ook even bij ons buurten. Dit heeft waarschijnlijk te maken met het feit dat egels erg houden van rommelige tuinen. Onze voortuin lijkt volgens onze jongste dochter sterk op een tropisch regenwoud. En in zo'n omgeving voelen egels zich goed thuis.
Hij zit er al een tijdje, maar fatsoenlijk op de foto zetten was tot nu toe nooit gelukt. Meestal zie je ze 's avonds of 's nachts. Heel soms overdag, maar dan vaak in een donker hoekje. Vandaag riep mijn dochter opeens. Pap! Een egel. Ik snel naar buiten en warempel, daar scharrelde een egel vlak achter ons hekje. Van bovenaf kon je direct een vette teek zien zitten. Die vinden dus blijkbaar nog wel een zacht plekje!
Snel de camera met telelens gepakt en wat pogingen gedaan. Het licht was mooi. Geen zon, dus mooi zacht licht. Op een gegeven moment liep de egel het gazon op en daardoor kon ik liggend op de grond op een goed plekje gaan liggen waar ik de egel verwachtte. Aangezien er een hekje was, was die voorspelling niet meer zo moeilijk. Plat op mijn buik maakte ik het volgende beeld. Uiteindelijk liep de egel op zo'n 50 cm. afstand langs mee heen. We keken elkaar aan en hij leek even te zeggen, zo goed? Zo goed, jongen, je bent prachtig. Lang leve het jaar van de egel!

Panorama Posbank

2009-08-10T22:24:00.004+02:00

Net weer terug van twee weken Schiermonnikoog. Genoten van een tienerkamp (www.kaleb.nl) waar ik in de leiding zat en daarnaast nog een weekje doorgebracht met ons gezin. De foto's daarvan laten nog even op zich wachten.
Maar toen ik zondagavond het weerbericht zag, kon ik het toch niet laten op 's ochtends ruim voor zonsopkomst richting de Posbank te vertrekken. Een beetje mist blijft daar al snel mooi tussen de heuvels hangen en vanaf sommige plekken kun je vaak mooie 'laagjesfoto's' maken.
Ik wilde dit ook graag eens proberen met panorama foto's. Toen ik daar aankwam was de sfeer al geweldig. Mooie nevels en verder doodse stilte. Heel in de verte hoorde je wat verkeer en verder werd de stilte alleen heel even onderbroken door het geblaf van bronstige reeën.
Ik ben op 1 plek gebleven om met verschillende lenzen opnames te maken. Bijgevoegde panorama foto is gemaakt met de 80-200 f2.8 lens. Het zijn een aantal staande opnames (op 86 mm) die ik later via het programma PTGui heb samengevoegd. Ik krijg er al goed de smaak van te pakken, dus er zullen zeker meer panorama's gaan volgen.

Panorama's

2009-07-21T21:02:00.003+02:00

De laatste tijd ben ik wat aan het stoeien met panorama fotografie. Vaak vond ik de voorbeelden die ik ervan zag nogal kunstmatig, zeker de 360 graden varianten die je wel eens ziet. Tot ik laatst een boek had gekocht van David Noton. Hij werkt veel met het 6x17 formaat. En dat is een formaat wat me aanspreekt. Breed genoeg voor een panorama, maar ook weer niet te overdreven uitgerekt. Het is nog heel goed mogelijk om in 1 keer het beeld goed in je op te nemen. Ik vind dit formaat ook goed passen bij onze Nederlandse, vlakke landschappen. Nu gebruikt David Noton er een (analoge) Fuji 617 camera voor. Deze zijn alleen erg duur en tegenwoordig kun je door de digitale technieken heel makkelijk een aantal (staande) foto's aan elkaar plakken. Ik gebruik daarvoor het programma PTGui. Dit programmaatje is er speciaal voor gemaakt en werkt redelijk recht-toe recht-aan.
Ingewikkelde panoramakoppen heb je volgens mij ook niet echt nodig voor dit soort panorama foto's (vrij ver af). Op dit voorbeeld heb ik het zelfs uit de hand gedaan, want ik stond met mijn laarzen in de sloot! Dit beeld is gemaakt bij het eerste zonlicht bij de weidemolen van Hellouw langs de A15. De grootste uitdaging hier was het uit beeld houden van vrachtwagens op de A15. Ik denk dat veel mensen die wel eens van Nijmegen naar Rotterdam rijden dit beeld zullen herkennen.
De komende weken zal ik even niet zo actief zijn op de site, want dan zit ik voor een tienerkamp (Kaleb) en vakantie op het eiland Schiermonnikoog. Misschien kom ik wel terug met het nodige panorama materiaal.

Dorst

2009-07-02T22:02:00.005+02:00

Dorstig weertje vandaag. Daarom maar een beetje, tussen de bedrijven door, bezig geweest met het vastleggen van drinkende vogels. Nog niet makkelijk, maar met de vaste schuilplekken die ik nu heb, krijg ik toch voldoende kansen. Ik vind het altijd wel mooi om vogels te zien drinken. Het heeft toch iets kwetsbaars. En zeker als je nog een mooie spiegeling kan meepakken, dan is het beeld compleet.

Ik heb je!

2009-06-25T17:10:00.005+02:00

Afgelopen weekend weer eens naar het plasje geweest van mijn drijfhutje. Er zijn inmiddels veel jonge vogels. Visdieven worden steeds gevoerd en er lopen een paar schattige tureluurs rond. Ze zijn inmiddels volledig gewend aan het drijfgevaarte. Het grappige is dat de tureluur pas alarm slaan als ik eruit kruip. Als ik erin zit lopen ze rustig op een paar m langs me. Ook de visdieven voeren hun jongen op nog geen 2 m van mijn hutje. Met een mooi avondzonnetje erbij is het dan natuurlijk geen straf om tussen de vogels te dobberen. Alles leek koek en ei totdat er zich een derde tureluur meldde bij het plasje. Dit vonden pa en moe zeker niet goed en er brak voor mijn hutje een gevecht uit op leven en dood! Klik, klik, klik. Maar ja, zie dat er maar eens goed op te krijgen. Eerst had ik mijn sluiter nog te langzaam staan (1/500), dus die snel naar 1/1000 gedraaid. Gelukkig (voor mij dan) ging het gevecht nog even door en kon ik toch nog een bruikbare plaat maken. Hier de foto en de een foto van de inzet tot het gevecht.

Oh, schattig

2009-06-14T21:53:00.005+02:00

Dat was de voorspelbare reactie van mijn dochters bij het zien van mijn foto's van jonge vosjes. Ze zien er inderdaad vertederend uit. Ook een beetje oelewapperig. Zo probeerde deze zich te verstoppen voor mij.
Afgelopen weekend was het me gelukt om een vossenhol te vinden op de Veluwe. De tweede keer dit jaar, want laatst had ik er ook 1 gevonden in de duinen. Ik raak er al een beetje bedreven in. Dit keer op de Veluwe en daar was ik ook blij mee. Op een afstand van zo'n 20 m heb ik een provisorische schuilplek gemaakt. Ze zagen wel wat, maar waren ook weer niet echt onder de indruk. Zo'n setting in het bos vind ik toch net nog wat mooier. Wel heel lastig qua licht, overigens. Echt prutsen met de camera om er nog iets acceptabels uit te krijgen. Deze foto is gemaakt op iso800 en 1/15 sec sluitertijd! Ik probeer deze week nog een keer terug te gaan en hoop dan dat ze zich bij beter licht weer laten zien.
Verder nog een plaatje van een prachtige mistige morgen (vrijdag) toen ik om 4:00 uit bed was gegaan. Oef, juni moet niet te lang duren...

Te veel plannen

2009-06-11T10:18:00.006+02:00

In deze tijd van het jaar met de lange dagen en zoveel te fotograferen om je heen, is het moeilijk om je te richten op 1 ding. Ik heb verschillende plannen, maar kom gewoon simpelweg niet overal aan toe. En dat terwijl ik maar 3 dagen per week werk! Dit komt ook omdat ik naast fotografie nog wel meer doe natuurlijk. Zo ben ik momenteel erg druk met de voorbereidingen van een tienerkamp wat ik komende zomer ga doen van stichting Kaleb.
Gelukkig dat het vandaag slecht weer is, dan kan ik mooi de nodige binnenklusjes doen.
Wat betreft fotografie heb ik me de laatste tijd vooral beziggehouden met mijn drijfhut. Op de fotoclub (VNF-Apeldoorn) heb ik vorige week een presentatie gegeven en ik besef steeds meer dat dit toch wel een unieke manier van fotograferen is die op zijn tijd bijzondere beelden oplevert.
Een ding wat er in elk geval bij inschiet is het uitwerken van al het beeldmateriaal. Zo ben ik nog bezig met de foto's van Slovenië en loop ik al een half jaar achter met het aanleveren van beelden voor de beeldbank van Buiten-beeld. Het wordt weer tijd voor donkere winteravonden....

Duinvossen

2009-06-04T10:17:00.006+02:00

"Vang voor ons de vossen, vang die kleine vossen. Ze vernielen de wijngaard, onze wijngaard vol bloeiende ranken (Hooglied 2:15)".

Afgelopen brachten we met onze familie door in de Kennemerduinen. Een heerlijk weekend vol met zon, zee en strand. Maar ook met vossen. Mijn zwager had een vos door de speeltuin zien lopen op de camping, zomaar aan het eind van de middag. Dat er vossen op de camping rondliepen wisten we al, want op de toiletten werd je overal in het Nederlands en Duits gewaarschuwd dat je de vossen vooral niet moest voeren (waar heb ik dat vaker gehoord?). Omdat mijn zwager ook de tepels goed kon zien, wist ik dat het een zogende moervos moest zijn, met waarschijnlijk een hol in de buurt. Daarom maar eens op zoek gegaan. Met dank aan mijn twee neefjes (die de vos in de duinen hadden gezien), kon ik uiteindelijk de plek van het hol vinden. Moeder en 1 jong waren daar regelmatig te vinden. Dus ben ik daar een ochtendje gaan zitten. Ze lieten zich regelmatig zien en waren niet echt schuw. Frappant was nog dat het jong nog schuwer was dan de moeder. Meestal is dit andersom. Op een gegeven moment kwam de moervos terug met een konijn in haar bek. Helaas net achter een struikje. Ze keek doodleuk even naar mij en liep toen rustig naar het hol met het konijn in de bek. Opvallend is overigens het ene oog van de vos. Ze leek blind aan 1 oog. Later wisten mensen op een naburig veldje me te vertellen dat de vos daar ook regelmatig liep. De ene keer met 3 kleine konijntjes in haar bek, de andere keer met een zakje brood. Dus ook met 1 oog wist ze zich prima te handhaven!
Ik vind het in elk geval fascinerende beesten, die ik zeker nog vaker wil fotograferen.

Stemmen

2009-05-29T11:19:00.006+02:00

Binnenkort mogen we stemmen voor de Europese verkiezingen. En als jullie dan toch bezig zijn, stem dan gelijk even voor de Grasduinen publieksprijs via http://www.grasduinen.nl/natuurfotowedstrijd2009/publieksprijs.asp. Twee van de foto's zijn van mij (dodaars en zomertaling). Hier zie je ze nog een keer. Beide foto's zijn gemaakt vanaf de drijfhut.

Terwijl ik dit typ is het buiten heerlijk weer en daar ga ik dit weekend dan ook heerlijk van genieten. We zitten met een familieweekend in de buurt van de Kennemerduinen. Gisteren ben ik nog even in ons boshutje geweest. De spechten zijn er inmiddels kind aan huis. Deze schrok nogal van wat hij zag in de 'spiegel'. Leverde in elk geval wel een geestig beeld op.

Gedobber

2009-05-23T09:52:00.011+02:00

De laatste tijd besef ik steeds meer dat ik best bevoorrecht ben met een plasje zo dicht bij mijn huis, waar ik eindeloos kan dobberen met mijn drijfhutje. Veel natuurfotografen kijken er met jaloerse blikken naar.
Deze week ben ik weer twee keer 's ochtends vroeg opgestaan om te kunnen dobberen. 's Ochtends heb je toch vaak het mooiste licht, en omdat het al zo vroeg licht is, kun je voor het ontbijt weer thuis zijn. Op vrijdag was er prachtige nevel boven het land en op het plasje. Daardoor kon ik een paar mooie sfeerfoto's maken met heerlijk zacht licht. De eerste foto heb ik op weg naar het plasje gemaakt. Het zachte licht komt het best tot uitdrukking bij de foto van de visdief. Daarnaast blijkt dat ook een nijlgans een mooi beest is. Het is een beetje een verguisde vogel (het is een exoot), maar als je hem goed bekijkt valt op hoe mooi het verenkleed is.

Voor de leden van de VNF-A: op 4 juni houd ik een presentatie over mijn drijfhut. Ik probeer het ding mee te nemen, en zal uiteraard veel foto's laten zien die ik vanaf dit hutje heb gemaakt.

Gistermiddag zijn we met een excursie meegeweest naar de Ackerdijkse plassen. Een fraai natte enclave temidden van de drukke randstad. Probleem in dit gebiedje is dat de weidevogels (met name de grutto) er extreem zijn achteruit gegaan. Met behulp van meer begrazing door koeien zijn ze aan het kijken of ze het tij kunnen keren.

Vanmiddag gaan we naar Nijkerk, want daar wordt het Birdpixboek V gepresenteerd. Ik ben benieuwd; er staan dit keer twee van mijn foto's in (voor het eerst), waarvan zelfs 1 op de cover.

Slovenië

2009-05-14T14:08:00.003+02:00

Afgelopen weekend zijn we teruggekeerd van een 2-weekse vakantie in Slovenië. En ik kan beamen wat velen zeggen; het is een prachtig land. Veel groen (60% is bos) en een afwisselend landschap. We hebben de eerste week doorgebracht in het Karst gebergte en de tweede week in de Julische Alpen. Allebei erg mooie gebieden. Er zit veel wild (vooral in de ongerepte delen van het Karstgebergte). Beren zitten er nog genoeg, en ook wolven en lynxen. Allemaal wel erg lastig om te zien. Door het uitgestrekte bos hebben ze veel verstopmogelijkheden en ze zijn meestal vrij schuw. Twee nachten in een berenhutje leverde helaas geen beren op.
Veel tijd voor vogelfotografie heb ik niet gehad. Als ik 's ochtends vroeg op ging, dan had ik vaak meer zin om me bezig te houden met de landschapsfotografie.
De rest van de dag gingen we vaak wandelen op mooie plekjes. Dit leverde nog wel af en toe onverwachte ontmoetingen op. Zoals met de vuursalamander. Mijn jongste dochter stond er bijna op en was er helemaal vol van. Ze vond het een prachtig beestje. In totaal kwamen we er 3 tegen (waarvan er 1 zich erg fraai schuilhield in een bergbeekje). Uiteraard moesten ze op de foto. Dat ze in het geheel niet schuw zijn, bewijst deze foto. Deze kroop bijna mijn mouw in!
Binnenkort hoop ik de site uit te breiden met de foto's van Slovenië.

Cover

2009-05-10T22:11:00.003+02:00

Dit weekend teruggekeerd van een 2-weekse vakantie in Slovenië. Een prachtig land dat voor 60% uit bos bestaat. In die uitgestrekte bossen lopen nog van allerlei zeldzame zoogdieren rond, zoals bruine beren, wolven en lynxen. Die heb ik helaas niet gezien, al heb ik wel 2 nachten doorgebracht in een hutje om beren te kunnen fotograferen.
Momenteel ben ik begonnen met het uitwerken van de foto's van de reis naar Slovenië. Dus nog even geduld, maar dan zal ik ze ook plaatsen op mijn site.

Vlak voordat ik op vakantie ging, kreeg ik nog een aangename verrassing te horen. Eén van mijn foto's is geselecteerd voor het birdpixboek, deel V. Dit was overigens de eerste keer dat er een tweetal van mijn foto's van birdpix geselecteerd waren voor het boek en dan gelijk op de cover. Dus je zult begrijpen dat ik een goede afnemer wordt van het boek…

Onrust

2009-04-23T22:50:00.005+02:00

In het voorjaar word ik altijd onrustig. Alles in de natuur gebeurt tegelijk lijkt het wel. Ga ik het bos in, naar de drijfhut of gewoon struinen? Allemaal keuzes en het lijkt soms wel of je alleen maar achter de feiten aanloopt. Die onrust is meestal niet bevordelijk voor de kwaliteit van je foto's. Voor het maken van goede foto's heb je toch een zekere rust nodig. Een rust die voor mij sterk naar voren komt in bijgevoegde foto die ik afgelopen zondag maakte van mijn dochter in een prachtig weiland vol met pinksterbloemen.
Om niet mijn hoofd gek te laten worden heb ik zoveel mogelijk gepoogd me te focussen op bepaalde zaken. Deze maand was dat voor mij de drijfhut. Heel wat uurtjes heb ik daar op door gebracht en zeker met mooie resultaten. Daarnaast ook nog af en toe naar de boshut, waardoor er voor het fotograferen van landschappen niet veel tijd meer over bleef.
Dat hoop ik de komende twee weken in Slovenie weer goed te kunnen maken. Ik denk niet dat ik daar veel zal toekomen aan vogelfotografie, omdat we veel zullen gaan wandelen met ons gezin. Dus de komende weken even zonder activiteit op deze weblog.

Na de vakantie hoop ik de site weer bij te gaan werken met nieuw materiaal en wat leuke nieuwtjes.

Kraanvogel

2009-04-16T10:53:00.003+02:00

Toen ik vanoachtend in de drijfhut lag zag ik ineens een grote vogel over me heen vliegen en landden in het weiland naast het plasje. Mijn eerste gedachte was, he, een kraanvogel. Maar hier? Dat kan toch niet! Even later kon ik hem door mijn telelens bekijken en jawel hoor, een kraanvogel.

Hoewel ze sinds een paar jaar in Nederland broeden (Drenthe) is het zeker een vogel die je hier niet vaak tegenkomt. In de trektijd maak je wat meer kans, maar dan zie je ze nog meestal alleen maar overvliegend. Een buitenkansje dus. Helaas ging hij niet bij het meertje zitten, anders had ik hem nog fraai kunnen fotograferen. Nu bleef het bij een kiekje vanuit de hand, genomen nadat ik de drijfhut was uitgegaan.

Zomerse Pasen

2009-04-11T21:08:00.005+02:00

Een beetje onwerkelijk, maar vorig jaar met Pasen werden we 's middags getrakteerd op sneeuwbuien, terwijl we nu in korte broek rondlopen. De natuur is ook helemaal 'los' gegaan de afgelopen week. Alles loopt uit en de vogels zijn druk met de toekomst. Voor een natuurfotograaf een bijzonder mooie tijd. Je wilt alleen wel overal tegelijk zijn. Dus is het oppassen geblazen dat je niet teveel tegelijk wil, want dan wordt het vaak net niets.

Gisteren heb ik met mijn fotomaat Koos Dansen een nieuwe vijver gemaakt voor bij de boshut. Een hele klus, maar het lijkt mooi te zijn geworden. Als ondergrond hebben we een oude deur (!) gebruikt. Er moet heel wat water in, maar we hopen dat dit leidt tot fraaie spiegelingen op de foto's. Er zitten nu elke dag appelvinken, dus alle moeite lijkt niet voor niets.
Verder ben ik regelmatig te vinden op mijn drijfhutje. Het blijft lastig, maar als het dan lukt, dan krijg je gelijk mooie platen. Zo ook weer vandaag. Een dodaarsje werkte goed mee. Ik kon naderen tot op 2 m! Op een gegeven moment werd ik totaal geaccepteerd en ging hij gewoon verder met voedsel zoeken. Een hele leuke belevenis. Binnenkort zal ik wat foto's tonen op mijn site.

Vanmiddag met onze oudste dochter en mijn vrouw lekker aan het wandelen geweest in de bossen bij Erlecom. Erg mooie laanstructuren heb je daar, waar ik denk ik nog wel eens terug ga (bijv. met de herfstkleuren).

Het fotograferen van landschappen staat nu een beetje op een laag pitje. Alleen zo nu en dan onderweg (bijv. vrijdagavond naar de kerk) maak ik nog wat plaatjes. Maar goed, dat komt later wel weer. Je kan niet alles tegelijk.

Blijven drijven

2009-04-05T22:19:00.006+02:00

Vandaag was het een ideale dag voor mijn drijfvlotje. Er was bijna geen wind. Daardoor krijg je mooie reflecties. Eerst ben ik 's ochtends gaan dobberen (voor kerktijd) en later nog aan het eind van de middag. En mijn moeite werd beloond. Verschillende vogels wilden wel meewerken aan een fotosessie. Onder ander een zomertaling. Wat een prachtig beestje is dat toch. In tegenstelling tot zijn neefje de wintertaling, bleek de zomertaling geen moeite te hebben met mijn drijfvlotje en kon ik er keurig omheen varen om het mooiste licht en reflectie te vangen. Verder werkte natuurlijk de witgat mee, maar ook een tureluur en een futenpaartje. Dat was trouwens ook voor het eerst, want meestal zwemmen ze weg als ze mijn vlotje zien komen.

Laag bij de grond

2009-04-02T22:50:00.006+02:00

Het voorjaar is nu in alle hevigheid losgebarsten. De kikkers en padden lijken wel uit de grond te kruipen. Dit is ook een ideale tijd om op zoek te gaan naar slangen. Omdat ze koudbloedig zijn hebben ze nog veel zon nodig om op te warmen na een koude nacht. De adders kunnen zo wel urenlang op 1 plekje liggen. En als je die plekjes eenmaal weet is het een koud kunstje om ze te vinden. Zo zag ik er vandaag 4 op een rij in de zon liggen.
Om er een mooie foto van te maken is weer een tweede. Ze liggen vaak een beetje verscholen tussen heidestruikjes of pijpenstrootje en ik wil ze ook niet verstoren in het zonnebaden. Adders hebben in het voorjaar alle energie nodig. Maar met de 300 mm + 1.4 TC lukt het toch wel om wat plaatjes te schieten zonder dat ze er last van hebben. Hier een portretje van een mannelijke adder. Wat een heerlijk vuile kop hebben ze toch! Het al iets blauw wordende oog kondigt overigens een naderende vervelling aan. In maart vind je meestal eerst de mannetjes (zijn donkerder, meer zwart). Later heb je ook kans op vrouwtjes, al zijn die moeilijker te vinden.
Ook trof ik deze week een hazelworm aan op het wandelpad. Ze gebruiken vaak de paden om net wat meer zonnewarmte mee te pakken. Wel een gevaarlijk stekje om te zonnen, want ik stapte er al bijna op. Hier een foto om ook aan te geven in welke omgeving ze voorkomen. Ik ben er naast gaan liggen en hij vond het allemaal prima. Zijn naam is niet voor niets in het engels 'slow worm'. Overigens is dit geen slang, maar een hagedissensoort zonder poten.
Een weekje laag bij de grond dus. Dit is wat mij betreft een belangrijke les als je dieren wilt fotograferen. Zoek hun niveau op. Kijk ze recht in de ogen. De foto's worden er vele malen beter van. Er zit ook een symbolische les in. Als we ons begeven op 'hun niveau' kunnen we ze beter begrijpen. Deze les heb ik vandaag ook meegegeven aan mijn jongste dochter. Op school is er een fotowedstrijd met als thema 'het voorjaar'. Tsja, en daar moeten mijn dochters natuurlijk aan meedoen! Hier mijn jongste in actie in onze voortuin.

Ondergedoken?

2009-03-26T22:08:00.005+01:00

Tijdens een regenachtig dagje als vandaag zit er niet veel anders op dan mijn website weer een beetje op te poetsen. Wat lay-out zaken stonden verkeerd, en ik heb er ook weer nieuw beeldmateriaal opgezet. Deze weken ben ik er niet zo heel veel op uit geweest. Op dit moment even druk met andere dingen (school, voorbereiding Kalebkamp deze zomer etc.). Komend zit ik voor Kaleb in Bantega en de week erop gaan we een intensief circusproject doen bij ons op school.

Wel ben ik de laatste weken een paar keer de drijfhut opgekropen. Hoewel het lastig blijft om de vogels er goed voor te krijgen, is het perspectief wat je vanuit deze hut hebt altijd fantastisch. Het is alsof je 1 wordt met de watervogels. En daar gaat het natuurlijk om. Daarom hier nog maar een plaatje van een 'gewone' meerkoet, die goed meewerkte voor de drijfhut. En ook nog 1 van een duikende meerkoet. Erg lastig om het moment van onderduiken precies vast te leggen.

Drijven

2009-03-13T14:13:00.004+01:00

Al een tijdje was ik niet meer bij mijn drijfhut geweest. Maar dat blijft leuk om te doen, al is het met deze temperaturen wel wat frisjes op den duur. Ik lig zo ongeveer tot mijn middel in het water en met de rest op een u-vormig drijfvlotje. Daaroverheen een stuk zwart landbouwplastic en een camodoek en dobberen maar. De camera ligt voor me op een rijstzak. Het wiebelt wel altijd een beetje, dus je moet wel met wat snellere sluitertijden kunnen werken, want anders worden de foto's niet scherp genoeg. Een aantal vogels trappen erin (niet allemaal helaas). Zij accepteren het gevaarte als zijnde niet gevaarlijk en gaan gewoon rustig door met waar ze mee bezig zijn. En dat is natuurlijk precies de bedoeling als je wilt fotograferen. Vandaag werkten er een waterral, een sperwer en een witgatje goed mee. Dit levert dan gelijk mooie fotomomenten op. De waterral ging lekker even badderen. Helaas bleef hij wel wat verscholen tussen het riet. Aan de andere kant is dit meestal wel de manier waarop je ze ziet.

Jarig

2009-03-09T22:03:00.005+01:00

Afgelopen zaterdag was ik jarig. Nu zul je net zien dat het na flink wat dagen somber weer er prachtig fotoweer voorspeld werd op deze dag. Gelukkig heb ik een begripvolle vrouw en zij bood me als verjaardagscadeautje aan dat ik een ochtendje op pad mocht met de camera.

Nu vonden mijn dochters dit toch niet zo. Ze wilden immers papa wakker zingen, maar die was er al uit! Gelukkig wist ik mijn jongste dochter te overtuigen met het feit dat ik bij terugkomst weer echt in bed zou kruipen, zodat ze me alsnog wakker kon zingen.

Maar eerst op pad dus. Door de regen van de dag ervoor en het wegvallen van de wind was er mist ontstaan. Dat is voor fotografie vaak een zegen. Alles krijgt gelijk een mystiek sfeertje. Deze morgen was er eerst wel erg veel mist. Dus daarom maar naar Laag Wolfheze. Ik wilde graag wat foto's maken van de meanderende Heelsumse beek. Deze beek heeft Natuurmomenten afgelopen najaar opgeschoond. Er was veel begroeiing ontstaan langs de beek en ze wilden het graag open houden, om de unieke flora en fauna in en om de beek te behouden. Bijkomend voordeel is dat de loop van de beek weer mooi zichtbaar is geworden.

Deze lus legde is vast met een groothoeklens op 12 mm. Op die manier krijg je de bocht mooi in beeld. De foto is genomen vanaf statief (hoge stand) op maar zo'n 1 m afstand van de beek.

Daarna doorgegaan naar ons boshutje. De spechten komen steeds vaker op de voerplaats. Ze zijn niet erg snugger, want het heeft ze wel 4 maanden gekost om dit plekje te ontdekken.
Er zit een zeldzame variant bij ons hutje. Hij heeft een rode borstband. Dit schijnt te komen door een gen dat waarschijnlijk door Zuidelijke soortgenoten is ingebracht. Zie de discussie op Zie discussie op: http://forum.waarneming.nl/forum/index.php?showtopic=69065
Hoe het ook zij; het is een mooi beest die er deze morgen even goed voor ging zitten.

Zo wil ik mijn verjaardag graag beginnen!

Somber

2009-02-25T22:19:00.003+01:00

Het lijkt erop dat er altijd een periode is in februari dat het maar niet wil lukken met de zon. Bewolkte dagen rijgen zich aaneen, terwijl de dagen wel langzaam maar zeker langer worden. Alsof de winter ons nog even niet wil verlaten. Voor een natuurliefhebber en fotograaf geen makkelijke periode. Het voorjaar laat nog even op zich wachten (al zingt mijn dochter bijna elke dag dat het al begonnen is...) en echt winter is het ook niet meer.
Vorig jaar was het anders. Eind februari zag ik toen als mijn eerste zonnende adder. Iets dat nu nog onmogelijk is. Maar er komen steeds meer tekenen van het voorjaar. Zingende heggenmussen, grote lijsters en de eerste merels. En weer in het licht op weg naar school. En dat zijn van die dingen waar ik dan wel weer erg blij van kan worden. Kom maar, voorjaar, we zijn er klaar voor!

Lange lenzen

2009-02-16T22:47:00.004+01:00

Afgelopen zaterdag ben ik een ochtend op pad geweest met mijn oudste dochter. Het hele ritueel van vroeg opstaan en dan samen met papa gaan vogels kijken en fotograferen is voor haar heel belangrijk (en voor mij natuurlijk ook!). We hadden besloten om naar een rivierengebied te gaan. In het bos was ze toch bang dat we elkaar kwijt zouden raken. Het werd de Ooypolder bij Nijmegen. Zelf vind ik dit een erg mooi stukje rivierenlandschap. Op de dijk zagen we de zon als een prachtige vurige bal opkomen. Nog wat aan het fotograferen geslagen (zowel Dieke als ik), voordat we verder gingen met vogels kijken. Bij de eerste plas werden we al gelijk getrakteerd op een flink aantal leuke eendensoorten. Wintertalingen, smienten, pijlstaarten en nonnetjes en grote zaagbekken. Dieke schreef ze ijverig op in haar boekje.
Een eindje verderop op de dijk kwamen we een fotograaf tegen met een lange toeter (500 mm). Daar keek ik wel even jaloers naar, want de mijne eindigt bij 300 mm. Tsja, altijd baas boven baas. Hij had hem in Engeland gekocht, wat momenteel toch scheelt in de prijs.
Zelf twijfel ik ook nog wel eens over zo'n lens. Maar ik vraag toch wel af of je foto's er nu zoveel beter van worden. Als ik vanuit schuilplekken werk heb ik genoeg aan de 300 mm met 1.4 converter. Voor de rest probeer ik vaak om de beesten in het landschap weer te geven, en dan is de 300 mm ook meestal toereikend. Komt bij zo'n lens natuurlijk behoorlijk gewicht met zich meebrengt, dus lekker struinen is er dan niet meer bij. Maar goed, misschien zwicht ik ooit nog eens. Wat ik wel opmerkelijk vind is dat zoiets veranderd in de loop daar jaren. Vroeger gebruikten veel natuurfotografen een 400 mm of een 500 mm. Nu is de 500 mm de standaard, maar gebruiken de meeste wel een camera met een cropfactor van 1.5 of 1.6.
Even verderop bleek wel dat een telelens wel handig kan zijn. Er zat een torenvalk langs de weg, die goed meewerkte. Dieke ging enthousiast foto's maken met haar Nikon Coolpix camera, maar was thuis toch wat teleurgesteld toen ze papa's foto's zag... Ook hier vraag ik me af of het beter zou zijn geworden met een 500 mm.
Onze ochtend eindigde met een stukje door Duitsland (altijd interessant!) om daarna nog een wandeling te maken in natuurgebied ‘de Bruuk’ bij Groesbeek. Een erg mooi gebiedje, waar ik zeker dit voorjaar nog een keer naar terug wil.

IJsvogelwand

2009-02-07T10:39:00.004+01:00

Op de SOVON-dag in Nijmegen had ik een heuse instructie-DVD aangeschaft voor het maken van ijsvogelwanden. Het begon eenvoudig; een stuk wand afsteken met de schop. Maar het eindigde professioneel. Met grote machine een betonnen wand maken waar de ijsvogel in zou kunnen gaan broeden. Overigens een erg onderhoudende DVD waar mijn dochters ook vol aandacht naar keken. Dat leek hen wel wat. En papa ook wel. In het plasje van mijn drijfhut zitten regelmatig ijsvogels, maar in het voorjaar zie ik ze niet. Misschien dat dit te maken heeft met geschikte nestlocaties. Daarom maar besloten om ze een tikje te helpen. Ik had al gauw door dat ik voor de eenvoudige variant moest gaan. Steile stukjes waren er wel en het enige wat ik hoefde te doen is een stukje afsteken en met een grondboor een gat maken (om ze een beetje te helpen.
Dus na overleg met de boer (eigenaar van de plas) ging ik met 3 meiden (2 vriendinnen van Dieke) naar het plasje om aan de slag te gaan. Handig was ook dat er nog wat ijs lag. Dit gaf me ook gelijk de gelegenheid om wat snoeiwerk uit te voeren. De hond van de boer was meegelopen en schrok zich een hoedje toen hij door het ijs zakte. De wand was snel klaar. En nu maar hopen dat er nog een paar ijsvogels de strenge winter overleefd hebben en gaan broeden in het plasje.
In de ochtend was ik naar Wageningen geweest om te kijken of de daar al enkele dagen waargenomen goudvinken nog op de foto wilden. Dat viel tegen. Het lukte maar om 1 foto te maken. Wel zat er nog een eekhoorntje vruchten te eten. Mooi om te zien hoe handig ze zijn. Op de kop peuzelen ze rustig door.

Winterstilte

2009-01-29T21:47:00.008+01:00

Deze laatste weken druk geweest met van alles en nog wat. Daarom niet veel tijd gehad op er met de camera op uit te trekken. Bovendien werkte het weer niet altijd mee. Vandaag gelukkig wel weer. Heerlijk rustig winterweer. Mooie rijp en weinig wind. Zo is de kou ook prima te verdragen. Vanmorgen eerst maar eens de Hoge Veluwe op geweest met een witte fiets. Geduldig wachtend tot we erin mochten om 9:00. Waarom niet eerder (voor jaarkaarthouders) heb ik eerlijk gezegd nooit begrepen.
Op het fietspad was op zo'n dag niemand. Een zwarte specht zat tegen een boom en liet zijn kenmerkende roep door het verder stille bos galmen. Even verderop de lage roep van een aantal raven. Verder stilte (op het schieten van defensie in de verte na dan). Ik wilde wat foto' s nemen bij de vennen op het Deelense veld. Echt nog een nat heidegebied waar er niet veel meer van zijn in Nederland.
Daar aangekomen wist ik gelijk weer waarom ik toch laarzen had moeten aandoen. De ven was bevroren, maar het ijs niet sterk genoeg. Al snel zakte ik erdoor en jawel hoor met een natte voet tot gevolg. Niet zo'n pretje als je nog zo'n 10 kilometer moet terug fietsen naar de auto! De sok maar uitgetrokken en met blote voeten weer de schoenen in (doen wedstrijdschaatsers per slot van rekening ook). Daarna toch nog maar wat foto's gemaakt. Eigenlijk was het al weer iets te laat op de morgen, maar ja, de mevrouw bij de receptie was erg stipt.

Op de terugweg nog maar even langs ons boshutje. De vijver was opgedroogd. Daarom 's middags nog maar even terug gegaan met wat water. Een aantal vogels lieten zich mooi vastleggen. Hier een tweetal.

Global warming

2009-01-18T20:52:00.003+01:00

Deze middag deels doorgebracht met het kijken naar de film 'Earth'. Tientallen filmers van de BBC hebben zich hier uitgeleefd om ons de mooiste natuurbeelden te kunnen voorschotelen. Echt iets voor een regenachtige zondagmiddag. Samen met mijn 2 dochters gingen we er eens lekker voor zitten. Bleek toch wel dat het af en toe eng was, dus mijn oudste dochter moest een aantal keer naar de WC en kwam pas weer terug nadat wij de kust veilig hadden verklaard. Wat te denken van een wolf die een kariboe achtervolgt, of een troep leeuwen die een olifant aanvalt. Of een jachtluipaard die een gazelle te grazen neemt. Allemaal best eng natuurlijk. Maar ja, het hoort ook bij de natuur. Ik opperde dat het anders zielig zou zijn voor de wolf en zo, maar Dieke vond dat die maar vis moest gaan eten (toch duidelijk een geringere aaibaarheidsfactor). De film begon en eindigde met de ijsbeer. Die heeft het namelijk moeilijk. Door de opwarming van de aarde hebben ze steeds minder goede plekken om op zoek te gaan naar voedsel. In een laatste dramatische scene viel een ijsbeer walrussen aan (eigenlijk een maatje te groot). Dit moest hij uiteindelijk bekopen met een flinke blessure aan zijn been. Daarmee was hij ten dode opgeschreven. Dit aangevuld met de zin: 'als de huidige snelheid van de opwarming van de aarde doorzet, zullen de ijsberen in 2030 uitgestorven zijn'. Daar moest Dieke natuurlijk het fijne van weten. Hoe kwam dat toch? En zo kwamen we op energie, CO-2 uitstoot, enz. Voor mij natuurlijk een mooie aanleiding om het laten branden van de lichten en het open laten staan van deuren aan de orde te stellen. Dieke bleef erg bezorgd kijken en begon allerlei oplossingen te bedenken. Treinen met zeilen op het dak en dat soort werk. Loïs (de jongste) voegde gelijk de daad bij het woord en begon overal de lichten uit te doen.

Het blijft een vreemde gedachte dat als zij mijn leeftijd hebben er misschien geen ijsberen meer in het wild rondlopen. Dit valt niet uit te leggen aan een kind. Panklare oplossingen heb ik ook niet, maar ik hoop van harte dat we in staat zijn het tij te keren. En wellicht moeten we toch maar met dit soort 'kleine' zaken beginnen als het uitdoen van overbodige verlichting. Change can happen?

Rare koolmezen

2009-01-16T11:36:00.003+01:00

Voor de winterperiode zagen we regelmatig koolmezen met gezwellen (kop, schouder, poten) bij ons vaste schuilhutje. Ik vroeg me af wat hiervan de oorzaak was. Ze leken zich verder wel normaal te gedragen, maar lekker zag het er in elk geval niet uit.

Na wat nazoekwerk kwam ik er achter dat het hier gaat om een pokkeninfectie die soortspecifiek is. Het is op meerdere plekken in Nederland geconstateerd. Niet gevaarlijk voor mensen, maar wel erg besmettelijk voor de vogels zelf. Het schijnt het meest voor te komen in het najaar. Doordat de vogels er last van hebben, gaan ze met de snavel en poten eraan zitten en dit kan de besmetting verder uitbreiden. Voederplekken schijnen een belangrijke besmettingshaard te zijn (hmm. misschien toch maar wat minder voeren...).

Overigens lijken deze vogels de winterperiode niet overleefd te hebben, want na de vorstperiode heb ik ze nog niet gezien.

Nostalgie

2009-01-10T22:44:00.004+01:00

Deze dag heb ik net als miljoenen andere Nederlanders doorgebracht op de schaats. Om een tochtje te kunnen maken zijn we vandaag naar het Veluwemeer getrokken. En daar waren we ook zeker niet de enigen! Later blijkt dat deze toch 20.000 deelnemers heeft getrokken. Op het Veluwemeer heb ik vroeger eindeloos geschaatst. Vaak in mijn eentje richting Kampen of Harderwijk. In een voorjaarsvakantie elke dag; eerst 's ochtends naar Kampen, en na de lunch bij mijn tante langs de haven van Elburg, 's middags naar Harderwijk en weer terug. Zulke goede schaatsbenen heb ik nu niet, dus vandaag een rustig familietochtje met Judith en onze oudste dochter. Ook mijn vader en moeder gingen. Voor Dieke had ik een stempelkaart gekocht, zodat ze een heuse medaille kon verdienen. Maar dan moest er wel eerst naar Nunspeet en terug geschaatst worden (25 km). Toch een heel eind voor een meisje van 7. Maar ze vond het niet erg en kletste volop. Gelukkig bleef dit zo, dus kwam ze apetrots weer terug in Elburg. Ik vermaakte me tussendoor met wat gelaagde foto's maken. Het schaatsen en de natuur die elkaar ontmoeten.

Sprookjeswereld

2009-01-09T21:14:00.008+01:00

Gisteravond zag ik al dat de rijp zich heel mooi gevormd had op de bomen. Door de mist was er het nodige opgevroren. En als het dan open trekt, dan weet je dat er de volgende dag een soort sprookjeswereld ontstaat. Dus 's ochtends gelijk maar even naar een van mijn favoriete gebiedjes: Laag Wolfheze. Terwijl de thermometer -10 aangaf, liep ik door het bos naar de hei. Het is een mooi stukje heide met verspreid wat dennen en berken. Een aantal foto's geschoten om een panorama van te kunnen maken. Daarna gewacht tot de zon er bij kwam. Gauw de polarisatiefilter erop en wat foto's gemaakt met de groothoeklens.
Vervolgens nog even bij de boshut langs geweest. Ondanks de sneeuw en kou zaten er nog genoeg vogels. Ze deden zich tegoed aan het voer dat er gelukkig nog voldoende was. Een glanskop en een heggenmus lieten zich mooi vereeuwigen.

's Middags had ik afgesproken om mee te gaan schaatsen met mijn klas op de Blauwe Kamer. Geen straf natuurlijk met dit weer! Onderweg nog even langs een steenuilenplekje. Hij zat lekker in het zonnetje te genieten van het schaatsplezier!
In de Blauwe Kamer heerlijk genoten van het schaatsen, de mooie omgeving en de contacten met de kinderen en ouders. Kortom, de winter mag van mij nog wel even blijven!

Soortjes scoren en kruiend ijs

2009-01-04T19:50:00.005+01:00

Afgelopen zaterdag was het tijd voor een inmiddels jaarlijkse traditie met een groep vrienden. We gaan dan in een aantal teams uiteen in de Flevopolder en proberen dan zoveel mogelijk vogelsoorten op 1 dag te zien. Aansluitend eten we samen en bekijken we foto's.

In deze tijd van het jaar hoef je niet vroeg te beginnen, want pas tegen half negen wordt het licht. Daarom verzamelden we om 8 uur bij Dirk-jan thuis in Dronten. Daarna in twee- of drietallen erop uit. Wij (Dirk-jan, Judith en ondergetekende) vormden dit jaar het 'fototeam'. Het lijkt niet zo'n goede combinatie, snel vogeltjes scoren en fotograferen. De dag begon met mooie rijp en een fraaie zonsopkomst. Ik had expres mijn fotospullen thuis gelaten, maar regelmatig werden er opmerkingen gemaakt over het fraaie licht. Toch gingen we enthousiast aan de slag en zagen al snel wat leuke soorten. Kleine en wilde zwanen, een ijsvogel en een ransuil op een roestplek. Vol goede moed gingen we door en 'scoorden' we bij de IJsselmonding een zeearend. Zelfs op afstand nog imposante vogels. Door het winterweer zaten de vogels soms op onverwachte plekjes. Watersnippen en bokjes langs kleine (nog open) slootjes, houtsnip langs een vaartje en een boomkruiper op een parkeerplaats. De hele dag bleef het wat bewolkt en waren de kleuren een beetje schilderachtig. Gelukkig had Dirk-jan wel zijn camera meegenomen en toen we in de loop van de middag aankwamen bij het Markermeer kon ik het toch echt niet laten om wat foto's te gaan maken. Hier en daar was het ijs gaan kruien en dit gecombineerd met een gedempte wolkenlucht leverde mooie beelden op. Terwijl mijn teamgenoten de Dashorstdijk afcheckten (slobeend erbij) maakte ik wat foto's.
Tsja, ik denk dat onze focus soms toch wat teveel afdwaalt.
Weer terug in Dronten bleek dat ook, want met 81 soortjes eindigden wij op de laatste plaats. Pieter en Cees wisten met 88 soorten nipt te winnen. Met 4 teams samen zagen we deze dag 101 soorten. Zo waar, geen slechte prestatie.

Ik ben bang dat dit weer voorlopig mijn dagje soorten tikken was, nu weer terug naar 'business-as-usual': de fotografie.

Gevaarlijk ijs

2008-12-31T21:20:00.006+01:00

's Ochtends vroeg weggerden zodat ik met zonsopkomst in de Oostvaardersplassen kon zijn. Dat leek me wel wat. Nog niemand op het ijs en genieten van de stilte, het schaatsen en de vogels. Bij aankomst liep ik langs een bordje met gevaarlyk ys. Toch maar doorgelopen, want ik houd wel van gevaarlijk ijs. Bij de hut de grauwe gans was ik inderdaad de eerste die zijn ijzers onderbond. Het was een prachtige ochtend. De ganzen vlogen over mijn hoofd. Langzaam maar zeker kwamen er meer schaatsers. Ik besloot de doorsteek te maken naar de andere kant. Een beetje kruip-door-sluip-door, maar het is mogelijk. Onderweg schrok een edelhert van mij en liep snel terug. Baardmannetjes pingden er lustig op los. Aan de andere kant een stuk over de vaart geschaatst en daar zie je dan de Oostvaardersplassen eens van een andere kant. Een kant waar je normaal niet in mag komen. Lang leve het ijs! Een clubje edelherten stond in het ochtendtegenlicht en liet zich mooi fotograferen. Helaas lette ik bij het opstappen op het ijs niet genoeg op en zakte erdoor, waardoor mijn ene voet nat werd. Maar snel de natte sok uit gedaan, en op blote voeten verder. Dit doen per slot van rekening de echte wedstrijdschaatsers ook. Ik had gehoopt ook nog baardmannen op de foto te kunnen zetten, maar die bleven te diep in het riet. Wel vloog er een roerdomp over en stak er een waterral de vaart over.
Het begon drukker te worden, dus tijd om weer terug te gaan. Op de terugweg ben ik nog even in Zeewolde geweest, waar ik koperwieken en pestvogels kon fotograferen. Al met al een heerlijk winters dagje. Gelukkig houden we voorlopig nog even dit winterweer.

IJskoud

2008-12-27T22:27:00.004+01:00

Vanmorgen een paar uurtjes in de boshut gezeten. Het vijvertje was compleet bevroren, maar ik had een thermos warm water en 2 liter Bar-le-Duc meegebracht. Ja, ja, we zorgen goed voor onze vogeltjes. Het bleek dat ze behoorlijk dorstig waren, want er kwam van alles drinken. De leukste soort vond ik de zwarte mees. Deze had ik nog niet eerder voor de lens gehad daar.

Verder friemelde het van de gebruikelijke soorten. Heel even ging er ook weer een vlaamse gaai zitten, maar zij houden elke beweging nauwlettend in de gaten. Dus de lens iets bijdraaien is al voldoende om hem er weer vandoor te laten gaan. Zo ook weer in dit geval...

Zelf na 2 uurtjes er maar uit gekropen. Je wordt toch wel koud als je in dit weer stil zit.

Het ijs gebroken

2008-12-19T22:07:00.007+01:00

Gisteren wederom ontdekt dat ijsbreken niet het sterkste punt is van mijn drijfhut. Er zit geen punt aan dus het ijs wordt maar lastig gebroken. Toch wilde ik graag naar een ander open stukje en dus zat er niets anders op dan een soort hoppende beweging te maken, door telkens met een soort schoolslag kracht te zetten, en dan met de voorkant te landen op het ijs. Dit lukte uiteindelijk, maar het ging maar heel langzaam en de vogels waren uiteraard ook een op afstand gebleven na het zien van dit krakende en hoppende gevaarte! Niet zo succesvol dus, maar ja, that's all in the game. Het blijft lastig om ze mooi voor de hut te krijgen, maar lukt het eenmaal, dan levert het ook vaak mooie plaatjes op.

Vandaag maar weer eens mijn geluk beproeft in de boshut. Dit levert sneller resultaat op, al zijn op dit moment de dagen kort en was er pas vanaf een uur of 11 acceptabel licht in het bos. Wel mooi om te zien hoe het af en aan vliegt met vogels. Ze zijn inmiddels goed gewend, en we kunnen het inrichten zoals we het willen hebben.

Winterbosvogels

2008-12-13T21:14:00.010+01:00

Sinds een paar maanden heb ik nu samen met Koos Dansen de beschikking over een vaste schuilhut in het bos. Het werkt tot nu toe goed. We voeren verschillende dingen en het begint al aardig de vogels aan te trekken. In deze tijd tijd van het jaar is het wel woekeren met het licht, maar als er licht genoeg is, dan kun je ook bijna de hele dag door fotograferen.
Toen ik er vandaag kwam, lag er ijs op ons vijvertje. Snel even een gat erin gemaakt, zodat de vogels toch konden drinken. Eenmaal in de hut is het een komen en gaan van allerlei vogels. De spechten zaten ook in de buurt, maar nog niet op de plek zelf (daar hopen we nog op). Ook een vlaamse gaai kwam heel even kijken, maar vloog bijna direct weer weg (ze blijven schuw). Verder wel een hoop andere soorten, zoals: koolmees, glanskop, pimpelmees, roodborst, heggenmus, winterkoning, vink, merel, boomklever en (vandaag voor het eerst) de keep. Hier wat foto's die ik vanmorgen heb gemaakt vanuit de hut. Deze foto's zijn gemaakt binnen 2 uur tijd. Het lijkt me duidelijk dat zoiets niet lukt, als je niet met een schuilplek werkt.

Wachten op het licht

2008-12-06T22:18:00.002+01:00

Bij het fotograferen van landschappen ben je erg afhankelijk van het licht. Het optimale licht heb je soms maar een paar minuten per dag. Ik las deze week een verhaal van een Engelse landschapsfotograaf die er 5 jaar over gedaan had om een plekje bij het mooiste licht te kunnen vastleggen!

Vandaag was ik vroeg opgestaan om rond zonsopkomst op locatie te kunnen zijn (Rozendaalse Veld). Daar aangekomen was het nog grauw en het leek er niet op dat dat nog ging veranderen. Daarom maar wat rondgefietst om de omgeving te verkennen. Een rotte zwijnen liep vlak voor me het bos uit. Ze hadden al (of nog?) een behoorlijk aantal jongen. Bij het uitkijkpunt 'de Elsberg' was het nog steeds grauw. Toch maar wat landschapsplaten gemaakt. Op 1 bleek er achteraf een roedel herten te staan zonder dat ik het in de gaten heb gehad!

Op weg richting de Posbank zag ik het licht veranderen. De lucht begon vanuit het westen gaten te vertonen en de laaghangende bewolking begon op te lossen. Dat zijn vaak bijzondere momenten met speciale lichtval. Dus toch maar even de hei opgelopen op de Posbank. Snel een mooi plekje gezocht en daar werd ik getracteerd op heel bjizonder licht. De zon kreeg vat op de bovenlaag, maar daaronder zat nog veel vocht in de lucht. Dit leverde een fraaie lichtval op. Voor de lens heb ik 2 grijsverloopfilters geschroefd (2 stops en 3 stops). Dit om de lichte lucht tegen te houden. De lucht leek dit half uur wel op een schilderij en veranderde steeds.

Wachten op het licht. Dat heb ik deze morgen weer ervaren. Deze zin zat in mijn hoofd, omdat dit een stukje is uit een lied (van Elly & Rikkert) wat ik met de kinderen op school zing:

Wachten op het wonder

Wachten op het licht

Wachten op het wonder

Van dat heerlijke bericht

Immanuël Immanuël

God zal met ons zijn

We leven naar het kerstfeest toe; een feest van licht, waarin het Licht naar deze wereld kwam. Zoals bij zoveel dingen is misschien het leven naar iets toe net zo belangrijk als de gebeurtenis zelf.

Sovondag

2008-11-29T20:56:00.002+01:00

Vandaag op de SOVON en VOFF dag geweest. Een dag voor iedereen die betrokken is bij het inventarisatiewerk van de flora en fauna. Een dag om de vrijwilligers een beetje te bedanken voor het vele werk wat ze doen. Ik had ook een uitnodiging. Niet dat ik zoveel doe (in het voorjaar kwartelkoningen luisteren), maar toch. Dus omdat het zo dichtbij is, toch maar een ochtendje naar Nijmegen getogen.
Daar aangekomen begaf ik mij tussen het hoofdzakelijke, mannelijk en grijs publiek. Hopelijk vindt er wel van onderaf verversing plaats, want anders is het slecht gesteld met de toekomst van inventarisaties in Nederland. Maar het kan ook zijn dat een dergelijke dag meer aanspreekt bij de wat ouderen onder ons. Nu kan ik mezelf ook geen jongere meer noemen, dus ik mag niet teveel zeggen...
De lezingen (bij het vogelonderdeel) gingen over het trekgedrag van vogels. Dat vind ik zelf altijd een erg boeiend onderwerp. Wie zou er niet Niels Holgerson willen zijn op de rug van een gans die naar het Zuiden trekt? Dit beeld werd zelfs aangehaald door 1 van de sprekers die onderzoek doet naar visarenden. De arenden worden uitgerust met zenders met GPS-systeem. Ze zijn daarmee in staat om een visarend van uur tot uur te volgen. Ik verwacht dat dit soort onderzoek de komende jaren nog voor veel extra informatie zal zorgen. Zo is er onlangs ontdekt dat de rosse grutto's in 1 week tijd non-stop (!) van Alaska naar Nieuw-Zeeland vliegen. En dat voor een vogel van zo'n 600 gram.

In de pauzes kon je je vermaken met de onvermijdelijke stands. Daarnaast liep je natuurlijk het gevaar om (oude) bekenden tegen het lijf te lopen. Zo sprak ik even met Bennie van de Brink. Iemand die zich heel veel bezig houdt met de boerenzwaluw (zowel in Nederland als Afrika). 20 jaar geleden was ik nog wel eens een aantal keren met hem meegeweest bij het ringen. Mooi om te zien hoe een vrijwilliger (van beroep was hij meester) zoveel heeft kunnen betekenen voor de boerenzwaluw en het onderzoek naar deze vogel.

Er was zelfs een 'hoog water vluchtplaats' ingericht voor mensen die even de drukte wilden ontlopen. Voor mij niet nodig, want 's middags had ik afgesproken om naar het zwembad te gaan met mijn gezin, dus natte voeten kreeg ik toch wel!

Passie

2008-11-27T09:35:00.003+01:00

Mijn jeugd heb ik doorgebracht op de Noord-West Veluwe. We woonden in een oud herenhuis vlakbij landgoed Zwaluwenburg. Rondom het landgoed waren mooie stukjes bos. Als kind heb ik hier veel gespeeld. Hutten bouwen, hout zoeken voor het paasvuur en de hulk spelen in een stuk bos met veel dood hout...

Voor mij was de natuurlijke omgeving als kind een soort vanzelfsprekendheid. Mijn vaste schoeisel was dan ook de laars. Kon bijna niet kapot en je kon er overal mee doorheen. Voor de natuur had ik nog niet heel veel oog. Het was er gewoon. Dit veranderde op een mooie voorjaarsdag in maart. Ik was net 12 geworden en in het bos bij het landgoed werd mijn aandacht getrokken door 2 boomklevers die erg luidruchtig bezig waren nestholtes te inspecteren. Alsof ze wilden zeggen, kijk, let eens goed op hoe mooi wij zijn. Ik ben tegen een beukenboom aan gaan zitten en heb dit tafereel ongeveer een half uur gevolgd. Dit had ik niet voor mogelijk gehouden. Zulke mooie (bijna tropisch gekleurde) vogels die gewoon op 'mijn eigen landgoed' zaten.

Mijn passie voor vogels en natuur in het algemeen was geboren. Ik mocht de kijker lenen van mijn opa en begon vanaf dat moment zoveel mogelijk vast te leggen van de natuur en de vogels om me heen. Het begon dus bij de boomklever en het is nog steeds niet over. Dus boomklever, bedankt voor je luidruchtige gedrag en je schoonheid! Ga zo door en wie weet lok je nog meer jonge mensen tot een passie voor de natuur.

November snow

2008-11-22T20:32:00.005+01:00

Vandaag was ik gevraagd door Tim Hofmeester om een excursie te leiden over landschapsfotografie voor de NJN. We hadden afgesproken op station Ede-Wageningen, dus besloot ik er op de fiets heen te gaan. Goed aangekleed, eten mee voor een dagje, en natuurlijk de cameratas met lenzen mee. Want er werd sneeuw voorspeld! Ik was nog niet op de brug of het begon al te sneeuwen, en dan ben ik als fotograaf net zo blij als mijn dochter van 5! Sneeuw komt in Nederland niet vaak meer voor. Voor het fotograferen van landschappen is het een zegen. Het donkere grauwe landschap krijgt in een keer een heel ander gezicht. Je hebt dan bovendien niet zo'n last van verschil in donker en licht qua voorgrond en lucht. Belichten gaat dus sneller goed, je moet soms zelfs iets overbelichten om toch nog wat structuur in de foto te zien.
Onderweg naar het station moest ik al een aantal keer stoppen voor wat foto's, want het begon al behoorlijk sprookjesachtig te worden. Bij het station aangekomen stonden er 5 NJN'ers op me te wachten. We besloten om via de Sysselt richting de Ginkelse heide te fietsen. Daar werden we getrakteerd op een sneeuwbui. Prachtige luchten en mooie sneeuwlandschappen. Ondertussen natuurlijk lekker aan het fotograferen. Genieten dus. Nadat we de Ginkelse heide achter ons hadden gelaten gingen we richting de Mossel. Daar hebben we ons nog een poosje vermaakt in het 'Spoekebos'. Een stuk eikenbos met mooie kromme stammen en takken. Door de sneeuw komt dit extra goed uit. We zagen ook nog 4 reeën en natuurlijk de onvermijdelijke paarden.
Daar hebben we afscheid van elkaar genomen, want ik ging niet via Ede-Wageningen terug. Omdat ik redelijk dichtbij Otterlo was, besloot ik via Otterlo terug te fietsen. Zo kon ik nog even langs het stuifzandgebied 'de Pollen' op de Hoge Veluwe. Altijd een mooi stukje, en dat moest zeker zo zijn op deze dag. Daar aangekomen was het inderdaad mooi. De zon liet zich gelukkig nog even zien en de polletjes werden heel fraai verlicht. Foto is gemaakt met mijn Tokina 12-24 groothoeklens op 18 mm (met grjisverloopfilter). Een mooi einde van deze fraaie dag.

Verder heb ik donderdag en vrijdag nog wat tijd doorgebracht in mijn boshutje. Later meer hierover.